Arada onlara oğlumdan danışıram, qəribə-qəribə baxırlar üzümə, bilirəm qısqanırlar, onların heç birinin yəqin övladları yoxdur. Yazıqlar,bəzən ələ salırlar məni, inanin heç incimirəm,
onların hamısını bağışlayıram. Gecələri oyanıram,
bəziləri yatağında hönkürtü ilə ağlayir, bəziləri
kiminsə rəsmini qucaqlayıb, kimisə gözləyirmiş kimi pəncərədən bayır qapısına baxır, nə bilim buralar qəribədir. Yeməklər də qəribə dadır. Qulluqçularla da dalaşdım. O gün onları qorxutmuşam, dedim ki,
oğlum gələn kimi hamınızı şikayət etdirib
qovduracağam buradan, heç nə deyə bilmədilər.
Ehh, oğlum niyə gəlmir, gör neçə ay oldu, zəng-zad da eləmir, işləri çoxdur, yoxsa mütləq gələrdi mənim oğlum, mütləq gələrdi!
Artıq hamı qəribələşib, burada heç rəfiqəm də yoxdur, elə hamısının başı aşağıda, toxunsan ağlayacaqlar, birdən görürsən ki, bir qrup məktəb uşaqları gəlir, müəllimləri ilə hədiyyə də gətirirlər.
Elə sevinirlər ki, buradaki qocalar, hədiyyə alanda
gözləri yaşarır, qucaqlayıb bağırlarına basırlar uşaqları, elə bil öz nəvələridir. Kiminsə gəlməyi buranın ən xoşbəxt günü olur, mən heç fikir
vermirəm onlara, hədiyyə də almıram. Bu vaxtlarda
artıq çox darıxıram oğlum üçün, gəlsəydi də bir
görsəydim, zəng etsə, səsini eşidim, bəsimdir.
Həkimlər gəlib, mənə qəribə-qəribə baxırlar, suallar verirlər, onlara dedim ki, rahat buraxın məni, oğlum
gələndə hamınızı rədd eliyəcək buradan. Sonra
çox utandim. Sən demə həkimi də oğlum
göndəribmiş, canim oğlum..
Həkim dediki oğlum onları bura göndərib ki, əslində
mən onlara kömək etməliyəm. Oğlumun yeni inşa
etdirdiyi xəstəxananın bir şöbəsində, maaş da
verəcklər ki,Mənə onlara çətin işlərində kömək edim. Məni
aparanda bədənimi xüsusi bir paltarla bağladılar ki, xəstələr mənim də Xəstəxana işçisi olduğumubilməsinlər. Bədənimi tərpədə bilmiridim. Burada xəstələrlə bir yerdə qalıram. Eyni dərmanlardan
mənə də verirlər ki, xəstələr şübhələnməsin. Bəzən
də yatıb qalıram huşumu itirirəm, dərmanlar lap
bezdiricidir, ama oğlumun