batdı. Hər halda falçıya getməkdən daha yaxşıdır. Ancaq, necə eləsin ki, nə şiş yansın, nə kabab?

Harun heç kimə heç nə demədən işdən çıxdı. Başını salıb gedirdi. Bilmirdi hara gedir, nə üçün gedir, sadəcə gedirdi.
Bir neçə saat belə gəzdi. Başını qaldırıb baxanda gördü ki, hansısa universitetin yanındadır. Ondan bir az aralıda bir qızla bir oğlan dayanıb söhbət edirdilər. Necə də bəxtəvər görünürdülər?! Haruna elə gəldi ki, bu saat dünyada onlardan daha xoşbəxt heç kim yoxdur. Özü də bilmədi ki, haçan oğlana yaxınlaşıb dedi:

- Xoşbəxtliyinin qədrini bil. Itirəndən sonra ağlamaq fayda vermir.
Və dönüb uzaqlaşdı.
Yenə də başı aşağı, fikirli halda gedirdi.
Qızla oğlan onun dalınca baxırdılar. Oğlan dedi:
- Deyəsən içib.
Qızsa ona cavab verdi:
- Yox, çox sevdiyi birini itirib...

Harun gəzə-gəzə evə getdi.
Hava qaralmışdı.
Harun evə çatan kimi otağına girib yatdı.

Sabahısı gün Harun öz-özlüyündə fikirləşirdi:
“Yox, belə getməz. Bu işə bir əncam çəkmək lazımdır. Belə nə qədər gedəcək?”
Bu fikirlərlə də Gülərin iş yerinə getdi.
Iş vaxtı qurtaranacan gözlədi. Işçilər çıxmağa başladı. Gülər yenə də yox idi. Bir-iki dəqiqə sonra Gülərin rəfiqəsi çıxdı.

- Bacı, sizi bir dəqiqəlik olar?
- Buyurun.
- Gülər yoxdur?
- Yox.
- Məzuniyyəti qurtarmayıb?
- Qurtarıb.
- Bəs hardadır?
- Işdən çıxıb.
- Çıxıb? Haçan?
- Dünən.
- Nə üçün?
- Bilmirəm. Günorta vaxtı pəncərənin qabağında dayanmışdı. Birdən-birə halı dəyişdi, ağlamağa başladı. Sonra nə fikirləşdisə ərizəsini yazıb getdi. Çox dedik, az qala yalvardıq, amma dayanmadı...
Hə, gəl indi Güləri tap görüm necə tapırsan...

...Harun bütün qüvvəsini topladı. Gülərgilə getdi. Qapını döydü. Daha doğrusu təpiklədi. Qapını Gülər açdı.

- Nə üzlə gəlmisən?

Və bir şillə...
Şillə üzünə dəyən kimi Harun yuxudan ayıldı. Səhərəcən yata bilmədi.
Səhər Fərruxa zəng elədi ki, işə gəlməyəcək.
Fikrini dağıtmaq üçün dənizkənarı bulvara getdi.
O baş-bu başa çox gəzdi...
Axşamüstü uzaqda Güləri gördü.