. Bir az da diqqətlə baxdı. Hə, özüdür, Gülərdir... Yanında bir oğlan da var idi. Əlini-qolunu oynada-oynada nəsə danışırdı, Gülər isə gülümsəyirdi.
Üzünü çevirib getdi.
Evdə otağına qapandı.
“Demək,Gülər vəfasız çıxdı. Demək sevdiyin birini unutmaq bu qədər asan imiş.”
Indi neyləsin? Özünü öldürməyi də xəyalından keçirtdi. Amma yox, özünü nə üçün öldürür? Gülər kimdir ki, özünü ona görə öldürsün? O unudub, lap yaxşı, Harun da unudar. Burda nə var ki?! Gülərlə, ya Gülərsiz, yaşamaq lazımdır. Əvvəllər Gülər yox idi, o yaşamırdı? İndi də yaşayacaq. Kim deyib ki, “unudulanlar unudanları heç vaxt unutmur”? Elə unudur ki... Unudur, lap o yana da keçir. Sadəcə özünü silkələmək və həyata təzədən başlamaq lazımdır. Vəssalam.
Harun da belə elədi.
Özünü lap quş kimi hiss edirdi...
Hamama gedib güzgüdə özünə baxdı. Necə də dəyişilmişdi... Az qaldı ki, özünü tanımasın. Üzünü qırxdı. Anasının yanına gəldi.

- Yeməyə bir şey ver də... Qarnımda toy-bayramdır.
- Yaxşısan?
- Hə, nə olub ki, mənə?
- Heç, elə-belə...
Yemək yeyəndə Fəridə soruşdu:
- Harun, haçan evlənirsən?
- Haçan istəyirsən?
- Tez, lap bu yaxımlarda.
- Tez istəyirsənsə, tez də olsun.
- Kimi alım səninçün?
- Kimi istəyirsən.
- Ciddisən?
- Hə.

Fəridənin sevincinin həddi-hüdudu yox idi. “Tezliklə qız tapmaq lazımdır. Haruna nə var ki? Bir də gördün dedi ki, evlənmirəm.”- deyə öz-özlüyündə fikirləşən Fəridə yeməyini yarımçılıq qoyub qohum-qonşudakı qızları yadına salmağa başladı.

Iki günün içində Harun yenə əvvəlki Harun oldu. Bu ani dəyişiklikdən Fərrux da çaşmışdı.

- Harun, nəsə olmayıb?
- Yox, heç nə.
- Belə birtəhərsən e...
- Sənə elə gəlir. Həmişəki Harunam da... Buynuz-zad çıxartmamışam ki.
- Gülərdən nə xəbər?
- O söhbəti bağlayıb atmışam arxivə. Mənim üçün təzə, Gülərsiz həyat başlayır.
- Yəni onu yadından çıxara biləcəksən?
- Artıq çıxartmışam. O məni istəmir, mən onu dünəndən istəmirəm. Çox lazımdır mənə. O qədər qız var ki, Gülərdən də yaxşı.
- Gülər kimisi də var?
-