Yaxşı, uzatma daha. Güləri də yadından çıxart...

Axşam evə gələndə anası ona bir qız şəkli verdi. Harun anasının fikrini başa düşdü. Sözün düzü, qəşəng qız idi. Bir az baxandan sonra şəkli anasına qaytardı.

- Hə, nə deyirsən?
- Özün bilən məsləhətdir.

Razılıq alınmışdı. Fəridə artıq elçiliyə kiminlə gedəcəyi haqqında fikirləşirdi.

Yeməyini yeyəndən sonra Harun gəzməyə çıxdı.
Hə, qız da tapıldı. Yəqin ki, verəcəklər. Nə üçün də verməsinlər? Hardan tapacaqlar Harun kimisini? Tezliklə də toy olar. Fəridə arzusuna çatdı. Daha Harundan əl çəkərlər. Yox, hara əl çəkirlər? Indi də başlayacaqlar ki, uşağın olsun. Bəh, indi də gəl uşaq dərdi çək.
...Harun özü də istəmədən həmişə Gülərlə görüşdükləri parka gəlmişdi...
Birinci dəfə idi ki, o, bura Gülərsiz gəlirdi.
Həmişə oturduqları skamyaya tərəf baxdı. Kimsə oturmuşdu. Qaranlıqda kim olduğu aydın seçilmirdi, amma dəqiq qız xeylağı idi.
Bir az da yaxımlaşdı...
Skamyada oturan Gülər idi...
Harunu görən kimi Gülər ayağa durdu...
Qabaq-qabağa dayandılar...
Bir-birinin gözlərinə baxdılar...
Eyni anda hər ikisinin gözlərindən yaş axdı...
Və özləri də bilmədən qucaqlaşdılar...
Bir xeyli beləcə dayandılar. Gülər ürəyi boşalanacan ağladı. Harun isə ağlamamaq üçün özünü güclə saxladı.

- Harun, yaman dəyişmisən.
- Sən də...
- Məni bağışla...
- Sən də...
- Elə bilirdim məni unutmusan.
- Mən heç səni unuda bilərəm? Işinə gəlmişdim, dedilər ki, məzuniyyətdəsən.
- Hə, səndən ayrılandan sonra məzuniyyətə çıxdım. Rayona getdim ki, bir az fikrim dağılsın. Amma hər yerdə sən mənimlə idin...
- Bəs işdən nə üçün çıxdın?
- Pəncərənin qabağında dayanıb küçəəyə baxırdım. Küçədən sən keçdin. Səni görən kimi özümü saxlaya bilmədim, ağladım. Sonra heç özüm də bilmədən ərizəmi yazıb işdən çıxdım.
- Elə yaxşı eləyib çıxmısan.
- Nə üçün?
- Onsuz da evlənəndən sonra səni işləməyə qoymayacağam.

Gülər gülümsədi.

- Yaxşı yadıma düşdü. Iki gün qabaq səni bir oğlanla gördüm. Yaman mehriban görünürdünüz. O kim