...İki həftə vaxt keçdi...
Bu iki həftənin içində Harun nə qədər dəyişilmişdi?! Arıqlamışdı, rəngi qaralmışdı, gözləri çuxura düşşmüşdü, əməlli-başlı yemək də yemirdi. Heç işlə də maraqlanmırdı, səhər gedib axşamacan otururdu, axşam da evə qayıdıb yatırdı(əgər ona yatmaq demək olarsa...). Bütün yük Fərruxun çiyninə düşmüşdü.
Fərrux bu iki həftə ərzində bir dəfə də olsun Gülərdən söz salmamışdı. Amma bu gün daha dayana bilmədi.

- Harun, Gülərdən nə xəbər?
Harun çiyinlərini çəkdi:
- Elə o gedən gedib.
- Gedənlər qayıdır.
- Hamısı yox. Gedənlərin hamısı qayıtsaydı, daha nə vardı ki?
- Zəng eləmisən?
- Zəng çatmır.
- Bəs...

Harun Fərruxun sözünü ağzında qoydu:

- Mümkün olan hər şeyi eləmişəm, hər yolu yoxlamışam.
- Neyləmək fikrindəsən?
- Bilmirəm. Lap başımı itirmişəm.
- Görünür... Amma mənə qalsa, ondan əl çəkmə. Sənə yaraşan qızdır.
- .....

Bu müddət ərzində Harunda baş verən dəyişiklik anası Fəridəni narahat eləməyə başlamışdı. Oğlunun halını gördükcə onun da ürəyi üzülürdü. Nəsə çarə tapmaq lazımdır. Kiminləsə məsləhətləşmək olar, iki baş bir başdan ağıllı olar deyiblər. Fəridə kiminlə məsləhətləşmək barədə fikirləşirdi ki, qapı döyüldü.
Həlimə idi. Qonşuları idi, elə Fəridə ilə həmyaşıd olardı. Ət maşınını gətirmişdi.

- Ay qız, sağ ol. Əlim yerdə qalmışdı.
- O nə sözdür, keç içəri.
- Yox, gedirəm.
- Hara gedirsən? Keç bir stəkan çay içək, sonra gedərsən.
Içəri girib oturdular. Həmişə olduğu kimi söhbət həmişəki şablon sözlərlə başlandı. Çay gətirəndən sonra Fəridə əsil mətləbə keçdi.
- Sənlə bir şey haqda məsləhətləşmək istəyirəm.
- De görək.
- Neçə gündür ki, Haruna nəysə olub. Gün-gündən dala gedir. Deyirəm bir falçıya gedim, fal açdırım görüm nə olub.
- Yox bir, uşağa cəftə suyu içirt. Hansı zəmanədə yaşayırsan?
- Bəs nə edim?
- Çağır uşağı, otuzdur qabağında, əməlli-başlı danış, dərdini soruş.
- Yoxlamışam, danışmır.
- Anası deyilsən? Xasiyyətini ki, bilirsən. Pişim-pişimlə qılığına gir də.

Bu Fəridənin ağlına