şeir yazılmış vərəq var idi. Xətt Harunun xətti idi. Fərrux maraqlanıb oxudu:



Sənə vəfasız dilbərim demirəm ki, havayı.
Sevməmişəm, sevmərəm də mən səndən savayı.
Çox tufanlı yol keçmişdik, uçurumlu, dolayı.
Amma mənzilə çatmadıq, yarı yolda qırıldı.
Demə hər şey əbəs idi, demə hər şey nağıldı...

İndi məndən ayrıldığın bir neçə aymı, ilmi?
Mənim nələr çəkdiyimi görən qəlbin bilirmi?
O günlər həyatımızın xoş günləri deyilmi?
Mənim üçün zəhmət ilə qazanılmış qızıldı.
Demə hər şey əbəs idi, demə hər şey nağıldı.

Biz heç vaxtı olmamışıq ucuz eşq düşkünləri,
Bir yerdə yol axtarmışdıq, açmışdıq düyünləri.
O canüzən, o həsrətli, o hicranlı günləri,
Demə daha unutmuşam, demə keçmişdə qaldı,
Demə hər şey əbəs idi, demə hər şey nağıldı.

İnan sənə bağlanmışdı hər arzum, hər diləyim.
Deyirdim ki, təkcə sənsən umacağım, köməyim.
Məhəbbətdən ilham alan pöhrə idi ürəyim.
Kökündən qopardıb atdın, xəzan kimi saraldı.
Demə hər şey əbəs idi, demə hər şey nağıldı.

Bu sevgini özün üçün saysan da qüsur indi,
Bu məhəbbət mələklərin göndərdiyi nur idi.
Qoruduğum, saxladığım bərq vuran büllur idi.
Sən isə sındırdın onu, parçalandı, dağıldı.
Demə hər şey əbəs idi, demə hər şey nağıldı



Ancaq indi Fərrux tam aydınlığı ilə başa düşdü ki, Harun içində nələr çəkir. Deməli, Harunun dediyi kimi, Gülər məsələsi qurtarmayıb. O hələ indi-indi başlayır...
Fərrux şeiri yerinə qoydu və Harun qayıdanda ona heç nə demədi.
Axşam baş redaktor işçiləri yığıb iclas keçirtdi. Harun tezliklə getmək istəyirdi, tez-tez saatına baxırdı, fikri-zikri Gülərin yanında idi.
Iclas xeyli çəkdi. Düzünə qalsa, iclasda nədən danışıldığından Harunun xəbəri yox idi, qulaq asmamışdı. Yaxşı ki, ona sual verib fikrini öyrənmək istəməmişdilər, yoxsa biabır olacaqdı.
Harun redaksiyadan çıxanda hava qaralırdı. Saata baxdı. Gec idi. Gülər bu vaxtacan çoxdan evə çatmış olar. Iş yerinə getmək əbəsdir. Yaxşısı evlərinə getsin.
Gülərgilin evlərinin harda olduğunu bilirdi. Amma ora da