a getməmişdi. Birinci dəfə idi. Gəlib binanın qabağında dayandı. Hə, çatdı. Indi nə etsin? Qapını döyüb deməyəcək ki, salam, mən Gülərin köhnə sevgilisiyəm, onunla barışmağa gəlmişəm. Bu lap ağ olar. Həm də Gülərin evdə olduğu nə məlumdur? Yaxşısı getsin. Sabahı Allah əlindən almayıb ki... molla Nəsrəddin demişkən, sabahlar qurtarmır. Sabah da iclasdan-zaddan olmasa, gedib canrahatlığı ilə danşar.
Harun getmək istəyirdi ki, yanından bir qız keçib bloka girdi. Gülərə yaman oxşayırdı. Bəlkə elə Gülərin bacısıdır? Görüşlərdən birində Gülərin –“bacımın bundan xoşu gəlir”- dediyi yadına gəlirdi. Bəlkə elə bu qızdan Güləri soruşsun. Iş orasındadır ki, heç onun adını da bilmir. Onu necə çağırsın? Baldız? Yox, hələ tezdir, bir də heç bilmir ki, baldızı olacaq, ya yox.
Harun fikirləşənəcən qız da gözdən itdi. Əşşi, yaxşısı sabaha qalsın. Axşamın xeyrindən sabahın şəri yaxşıdır.


Yaxşı ki, bu gün iclas olmadı. Olsaydı da, Harun çətin ki, dayanaydı.
Gülərin iş yerinə gəldi. Saata baxdı. Gülərin işdən çıxmağına hələ iyirmi beş dəqiqə qalmışdı. Gözləməyib neyləyəcəkdi ki?!
Iyirmi beş dəqiqə Haruna iyirmi beş il kimi göründü. Elə bil, saatın əqrəblərindən daş asmışdılar, əqrəblər gec fırlanırdı, vaxt gec keçirdi, Harunun ürəyi üzülürdü. Həmişə nəyisə səbirsizliklə gözləyəndə belə olur.
Şükür, vaxt keçdi, saat tamam oldu. Işçilər iki-bir, üç-bir çıxmağa başladılar. Hamı getdi. Hə, yaxşı, bəs Gülər hardadır? Gülər axı çıxmadı.
Beş dəqiqədən sonra idarədən bir qız çıxdı. Tək idi. Harun qızı üzdən tanıyırdı, Gülərin rəfiqəsi idi. Amma adını bilmirdi. Yaxşısı bundan soruşmaqdır.
- Bacı, bağışlayın, olar bir söz soruşum?
- Buyurun.
Qız Harunun üzünə baxdı və deyəsən o da Harunu tanıdı, bi-iki dəfə görmüşdü. Bir anda qızın gülümsəyən çöhrəsi dəyişdi. Nədənsə Haruna elə gəldi ki, qız indi öz-özlüyündə -“Gülərə yazığın gəlmədi? Adam da o cür qızı incidər?- deyə fikirləşdi.
- Mən Güləri soruşacaqdım. Işə gəlməyib?
- Yox, Gülər dünən öz hesabına məzuniyyət götürüb.
-