Harun səhər geyinib evdən çıxdı. Qutuda qalan axırıncı siqareti damağına qoyub yandırdı.
Fikirləşdi ki, bəlkə elə səhər-səhər gedib Güləri görsün.
“Yox, axşam yaxşıdır. Səhər romantik söhbətlər üçün əlverişli vaxt deyil. Heç kim yuxudan duran kimi sevgilisinə eşqnamə oxumur...”
Bir az gedəndən sonra yenə siqaret çəkmək istədi. Əlini cibinə salanda yadına düşdü ki, axırıncı siqareti bayaq çəkib. Yaxınlıqdakı mağazaya girib siqaret aldı. Bayıra çıxan kimi qutunu açdı, siqaret yandırdı.
Daldan səs gəldi. Deyəsən, kimsə istəmədən kiməsə toxunmuşdu.
- Xalacan, bağışla.
- Allah bağışlasın.
Səsi Gülərin səsinə oxşatdı. Harun çevrilib baxanda gördü ki, yaşlı bir qadın ona tərəf gəlir, ona toxunan qız isə yeyin addımlarla o biri tərəfə gedir. Qız boy-buxunundan, saçlarından Gülərə oxşayırdı. Əynində boz rəngli plaş var idi.
“Axı onun bu rəngdə plaşı yox idi... Mən də qəribə adamam e... plaş almaq nə çətin iş imiş ki... Bir də ki, Gülərin burda nə işi? Deyəsən mənə nə isə olub. Gördüyüm hər qızı Gülərə oxşadıram.”
Fikirdən ayrılanda Gülərə oxşatdığı qız artıq yox idi...



Fərruxun Gülərdən xəbəri var idi. Amma nə onu görmüşdü, nə də ki, onun haqqında nəsə bilirdi. Harunla da bu barədə danışmırdılar. Bir yana baxanda Harunun sevgilisindən Fərruxa nə? Onun həyatı ayrl, bunun həyatı ayrı.
Iki gün ərzində Harun yaman dəyişmişdi. Onsuzda qaraqabaq adam olan Harun daha da qaraqabaq olmuşdu. Daim nə haqdasa fikirləşirdi. Yaman dalğınlaşmışdı.
Fərrux kor deyildi ki, Harunda baş verən bu dəyişikliyi görməsin və özlüyündə yəqinləşdirmişdi ki, bunun Gülərlə əlaqəsi var.
- Harun, Gülər necədir?
- Bilmirəm.
- Necə yəni bilmirəm?
- Bilmirəm də... Bilməmək necə olur? Gülər məsələsi daha qurtarıb.
Fərrux daha heç nə soruşmadı. Onsuz da Harundan bundan başqa heç nə öyrənə bilməyəcəkdi. Belə hallarda ən münasibi susmaqdır.
Günota Harun bir-iki harasa getdi. Fərrux Harunun stolunun üstündə nə isə axtarırdı. Stolun üstünə pərakəndə halda səpələnmiş kağızların üstündə