deyil!

Harun Gülərlə ayrıldıqları günə, yəni dünənə qədər öz-özlüyündə yəqinləşdirə bilmirdi ki, onu sevir, yoxsa başaldadan ötəri bir hissin əsirinə dönüb. Birlikdə olduqları vaxt bu haqda çox fikirləşmişdisə də bir nəticəyə gəlməmişdi. Elə dünən gecə də çarpayıda uzanıb gözlərini tavana zilləyərək bu haqda fikirləşirdi və yəqin ki, yuxu onu fikir dəryalarında üzdüyü vaxt qəfildən yaxalamasaydı, səhərə qədər də fikirləşərdi. Gülər haqqında fikirləşmək nə qədər də xoş idi?!
Harun uzun müddət ərzində tez-tez öz-özünə verdiyi və cavablandıra bilmədiyi sualın cavabını indi tapdı: o, Güləri sevir!..

Stulda oturub yazı stoluna dirsəkləndi. Siqaret yandırıb yavaşdan danışmağa başladı:
- Dünən biz lap uşaq kimi hərəkət elədik. Axmaqlıq elədik. Yox, uşaqlığı Gülər elədi, çıxıb getdi. Axmaqlığı isə mən elədim, onu saxlamadım. Eybi yox, bu gün səhvimi düzəldərəm. Bu gün gedib onunla danışaram. Məndən nə üçün ayrıldığının səbəbini öyrənərəm. Bəlkə özüm də bilmədən onun xətrinə dəymişəm?! Lap lazım olsa, üzr də istəyərəm. Eyib deyil ki... Barışarıq. Yenə də hər şey əvvəlki kimi olar...

Bilsəniz Harun necə rahatlandı. Artıq bədənində bayaqkı əzginliyi də hiss eləmirdi, sümükləri də sızıldamırdı, başı da ağrımırdı. O, özünü əməlli-başlı gümrah hiss etdi.
Harun tələsmədən səhər yeməyini yedi və işə getməyə hazırlaşdı...



Harun qəzetlərdən birində ədəbiyyat şöbəsinin müdürü idi. Burada tələbə yoldaşı olmuş Fərruxla işləyirdi. Elə əslinə qalsa, Fərruxun burda işləməsinin səbəbkarı Harun idi. Araları yaxşı idi. Səmimi dost olmasalar da yaxın yoldaş idilər.
Harun redaksiyaya çatıb öz şöbələrinə girdi. Fərrux artıq gəlmişdi və stolunun dalında oturub nəsə yazırdı.
Salamlaşdılar.
Harun da öz stolunun dalına keçib oturdu. Bir müddət stolun üstündə hökm sürən səliqəsizliyə, qarmaqarışıqlığa baxdı.

- Harun, nə fikirləşirsən?
- Heç, fikirləşirəm ki, bunlarla nə edim,- o, stolun üstündə qalaqlanmış kağızlara işarə etdi.- hər gün o qədər şeir, hekayə gəlir ki...