haqqında...”
Harun radionu söndürüb siqaret yandırdı.
- Fərrux, mən ölüm, maraqlı adamlardılar e...
- Kimlər?
- Kim bir şey elədi, deyir ki, içkili olmuşam, bilməmişəm. O zəhrimardan mən də içirəm də... Nə üçün oğurluq eləmirəm, kimisə öldürmürəm? Gedim camaatı bədbəxt eləyim ki, nə var-nə var, içmişəm... Camaatı da qoyasan multfilm-multfilm danışsınlar.
- Amma o zibili düz eləyirlər, gərək çoxdan məşğul olaydılar.
- Zibil hamımızın problemidir. Bu haqda hamımız fikirləşməliyik.- Harun yaman coşmuşdu, elə bil, böyük auditoriya qabağında çıxış edirdi.- Əgər hamı küçəyə atdığı adicə çöpün də ətraf mühitə nə qədər ziyan verdiyinin fərqinə varsa, təmizliyə, sanitariyaya əməl etsə, hər yer də təmiz olar. Bəs xəstəliklər nədən artır? Çünki hər yer zibildir, zibil də mikrobdur. Camaat da xarab olub e... Hara gəldi zibili atırlar, sonra da başlayırlar ki, şəhərin meri baxmır, nə bilim, ekologiya nazirliyi maraqlanmır...



Harun danışmağına ara verib yenə siqaret yandırdı.
Keçib pəncərənin qabağında dayandı.
Küçədə maşınlar şütüyürdü...
Səkidə adamlar gəzişirdi...
Gülər yadına düşdü.
Görəsən Gülər indi hardadır? Nə edir?
Harun axşamacan özündə olmadı. Onun cismi redaksiyada, ruhu isə Gülərin yanında idi...
Necə olursa-olsun, bu gün Gülərlə görüşməli, ürəyindəkiləri, fikirləşdiklərini, hiss etdiklərini ona çatdırmalı idi.
Gülərin işdən çıxmağına əlli dəqiqə qalmış redaksiyadan çıxdı. Harun heç vaxt Gülərin iş yerinə getməmişdi, amma yerini bilirdi. Yol evlərinin qabağından keçirdi. Başqa yol da var idi, amma vaxt itirə bilərdi və Güləri görə bilməzdi.
Harun binalarının qabağından keçəndə daldan uşaq səsi eşitdi. Çevrilib baxanda gördü ki, Fəridə qaça-qaça ona tərəf gəlir. Fəridə çatıb əllərini ona uzatdı. Harun Fəridəni qucağına götürüb öpdü.

- Atan hanı?
Fəridə cavab verməyib başını dala çevirdi və yaxınlaşmaqda olan ata-anasını göstərdi. Əflatun yoldaşı ilə yaxınlaşdı. Salamlaşdılar.
- Harun, bu gün işdən tez çıxmısan?
- Hə, işim az idi.
-