Yuxudan tez oyanmaq onda vərdiş halına dönmüşdü. Bu gün də tez ayıldı və ancaq indi fərqinə vardı ki, o, gecə sakit-sakit, rahatlıqla və dərindən fikirləşmək məqsədi ilə çarpayıya uzanıb və elə fikirlər içində, xəyallar qanadında yuxuya gedib.
Bədənində əzginlik hiss eləyirdi. Elə bil, bütün gecəni onu tapdalamışdılar. Sümükləri sızıldayırdl. Beyni yerindən oynamaq dərəcəsində ağrıyırdı.

Pəncərəyə yaxınlaşıb pərdəni araladı. Xəzərə və Xəzərdən bir qarış hündürə qalxmış günəşə baxdı. O, həmişə günəşin belə vaxtını, yəni hələ parıldamağa başlamamış, hələ şüaları göz qamaşdırmayan vaxtında gördükdə onu qayğanağın sarısına oxşadırdı. Əgər siz də diqqətlə fiir versəniz, görərsiniz ki, günəş həm səhər çxanda, həm də axşam batanda məhz qayğanağın sarısı kimi tünd rəngli, yumru olur. Adam lap onu yemək istəyir. Amma bu gün baxanda onu qayğanağa oxşatmadı və bəlkə də indi onun ağlına da gəlmirdi ki, dünyada qayğanaq adlı bir şey var və günəş indi onun sarısına oxşayır.

Harun indi günəşə həmişə baxdığından daha diqqətlə, heyranlıqla və bir qədər də heyrətlə baxırdı. Çünki o, günəşdə Güləri görürdü. Ona elə gəldi ki, kimsə Gülərin şəklini günəşə həkk eləyib və indi günəşə baxan hər kəs Güləri görür. Bəlkə də, ümumiyyətlə dünyada günəş adlı bir şey yox imiş və hər gün səmada görünüb aləmi işıqlandıran, ilahi gözəlliyindən pay ayırıb nur zərrəcikləri şəklində dünyaya hədiyyə göndərən Gülər imiş. Bəlkə elə həqiqətən də belə idi və Harun günəşin Gülər olduğunu ancaq indi duyub hiss eləmişdi.

Bu vaxt günəşin ilk işıq telləri Harunun gözlərini qamaşdırdı və o, xəyaldan ayılıb səmada alovlanmağa, işıldamağa, hərarətlənməyə başlayan günəşi gördü. Başa düşdü ki, səmada Gülər yoxdur, səmada günəş var və heç vaxt səmada Gülər olmayıb, elə həmişə günəş olub. Harun bu həqiqəti başa düşdü və birdən-birə ad günündə istədiyi hədiyyəni almayan uşaq kimi kövrəldi. Harun onu da başa düşdü ki, Gülər onun sandığından da yaxındadır. Gülər onun qəlbindədir, onu səmada axtarmaq lazım