“Gedənlər qayıtsa”
Kiçik roman

Sevginin tərifi yoxdur. Hələ heç kim onu xarakterizə etməyib və etmək istəyənlər olubsa da səyləri əbəs gedib. Çünki sevginin nə olduğunu, necə bir hiss olduğunu sözlə aydınlatmaq olmaz. Sevgi tərifə gəlməyən, vəsfə sığışmayan hissdir. Onu ancaq hiss etmək, yaşamaq olar və məncə sevən hər bir kəs mənim sözlərimi təsdiq edə bilər.
Müəllif.

- Gedirəm!
- Uğurlar.
- Üzülmürsən?
- Yox.
- Nə üçün?
- Gedənlər az olmayıb, sən də onlardan biri.
- Amma mən sevə-sevə gedəcəyəm.
- Sevsən getməzsən!
- Yaman soyuq danışırsan.
- Gedəcəyini deyirsən, neyləməliyəm? Yalvarmalıyam?
- Yalvaqmaq vacib deyil. Amma bir az şirin danışsaydın, rəftarını bir az dəyişsəydin, bəlkə də getməzdim. Çox kobudsan.
- Demək, dəqiq gedirsən...
- ... hə...
- Əlvida!
- ....

Gülər duruxdu. O da “əlvida” demək istədi, amma söz dilində düyünləndi, deyə bilmədi.
Bir neçə saniyə sonra daş döşəməyə dəyən incə qadın ayaqqabısından qopan və getdikcə uzaqlaşan taqqıltı eşidildi.
Harun öz-özlüyündə fikirləşdi:”getdi!”.
Siqaret yandırdı.
Ayrıldılar. Necə ki, səssiz-səmirsiz görüşmüşdülər, eləcə də səssiz-səmirsiz ayrıldılar. Ayrılacaqlarını heç fikirləşməzdilər də... Ancaq nə etmək olar, taleyin oyunudur, fələyin çarxıdır, hara istəsə fırladır.
Harun ayağa durdu. Xəfifcə əsən mehin təmasından təsirlənib budaqdan qopmuş və Harunun dizi üstünə düşüb qalmış sarı-qızılı payız yarpağı yerə düşdü...
Barmaqlarının arasında yanıb qurtarmaqda olan və bir neçə saniyə sonra tamamilə sönəcəyini bilib ölüşkünlüklə közərən siqaretdən bir qullab da vurub ciyərlərinə çəkdi və siqaretin kötüyünü yaxınlıqdakı zibil qutusuna atdı.
Bir az gedəndən sonra dayandı, çevrilib onların sevgisinin ilk şahidi olan parka, həmişə oturduqları skamyaya, skamyanın üstündə qol-qanad açıb sanki onu himayə etmək istəyən söyüd ağacına, yerə döşənmiş daş plitələrə baxdı.

Kim bilir, bəlkə də bunları axırıncı dəfə görürdü!?
Yaxınlıqdakı dayanacağa gedirdi. Amma Gülərin həmin dayanacaqda