dayandığını uzaqdan görüb dayandı. Gülər də onu gördü və hər ikisi eyni vaxtda hər gün dayanacaqlarda gördükləri yüzlərlə adamdan birini görürmüş kimi etinasızlıqla üzlərini çevirdilər.
Harun birdən-birə özünün bu qədər soyuqqanlı olduğuna təəccübləndi və bir də ona təəccübləndi ki, Gülər də aralarında heç nə olmamış kimi nəzərlərini etinasızlıqla ondan yayındırdı. Gülər üzdən çox sakit görünürdü, görəsən daxilində də belə idi? Yoxsa onun qəlbi bir neçə dəqiqə əvvəl “əlvida” deyə bilmədiyi sevgilisinin həsrətilə alışıb-yanır, bəlkə bu ayrılıq onun qəlbini didib-parçalayır, bəlkə o, qaçıb Harunun boynna sarılmaq, “məni heç vaxt buraxma!” demək istəyir?..
Bu ayrılıqda hər ikisinin günahı var. Gülər bəlkə də Harunun ona qarşı bir az diqqətsizlik göstərməsindən inciyib, şıltaqlıq edib? Şıltaqlıq qızların adətidir.
Bəs Harun? Görəsən Harun Güləri sevirdi, ya sevmirdi? Yəqin ki, sevirdi. Bəs belə idisə onda Harun nə üçün Gülərin getməyinə mane olmadı? Bəyəm Harun Güləri saxlaya bilməzdi, onu qucaqlayıb, Gülərin zərif bədənini öz güclü qolları ilə öz bədəninə sıxa bilməzdi, “getmə, tək ümüdüm, tək pənahım, tək istədiyim sənsən, sənsiz yaşaya bilmərəm” deyə bilməzdi? Əlbəttəki deyə bilərdi, Gülərin getməyinə mane ola bilərdi. Amma olmadı. Bəlkə o, “gedənin dalınca getməzlər”, “gedəni saxlamaq olmaz” kimi ara məsəllərinin altında gizlənən çürük fəlsəfəyə aldanmışdı, ya da ki, Gülərin dalınca getməyi sadəcə öz kişilik şəninə sığışdırmamışdı!? Səbəbini özü də bilmirdi. Amma sonralar özü də təsdiq edəcəkdi ki, o vaxt çox böyük yekəbaşlıq edib.
Harun qəti addımlarla Gülərin dayanıb avtobus gözlədiyi dayanacaqdan əks istiqamətə getməyə başladı.

Harun bloka girib pilləkənləri çıxdı, liftə minməkdən xoşu gəlmirdi. Gəlib mənzillərinin qapısında dayandı. Qapının zəngini basdı... Bir də basdı... sonra yadına düşdü ki, evin açarlarından biri də onun cibindədir. Açarı cibindən çıxarıb kilidə yaxınlaşdıranda qapı açıldı. Qapını açan anası idi.

- Bildim elə sənsən. Zəngi də