ə hirslə basırsan.
Harun kandarda ayaqqabılarını çıxartdı.
- Əfigili gəlib?
- Hə, hardan bildin?
- Ayaqqabı çoxdur.
Əfi, yəni Əflatun Harunun böyük qardaşı idi, ondan dörd yaş böyük idi. Evlənəndən sonrabaşqa yerdə ev almışdı. Bir qızı var idi.
Harun içəri girib salamlaşdı. Kresloda oturdu.
- Harun, işlər necədir?
- Babat.

Fəridə içəri otaqdan əmisinin səsini eşidib qaça-qaça gəldi. Fəridə Əflatunun qızı idi, ona nənəsinin adını qoymuşdular. Beş ay əvvəl üç yaşı tamam olmuşdu. Sərbəst danışırdı, amma hələ “r” və “l” hərflərini deyə bilmirdi.
Fəridə əmisinin qucağına çıxıb üzündən öpdü.

- Harda idin?
- Sənin otağında.
- Orda neyləyirdin?
- Kitabyayına baxıydım.
- Cırmadın ki?
- Yox, şəkiyyəyə baxdım.
- Xoşuna gəldi?
- Hə...

Bu müddətdə Fəridə, belə desək “nənə Fəridə” gəlinin köməkliyi ilə süfrə açdı. Hamı stol başına yığışdı. Fəridə yenə də əmisinin qucağında oturmuşdu.
Əflatun qızına dedi:

- Fəridə, əmini yorarsan. Düş yerə.
- Dəymə, qoy otursun.
Fəridə isə atasının sözünə heç fikir də vermədi. Əmisinin yorulub-yorulmamağı da heç vecinə deyildi. Başı yeməyə qarışmışdı.
- Çoxdandır bir yerdə yemək yeməmişdik.
Harun qardaşının sözlərini təsdiq etdi:
- Hə, xeyli vaxtdır.

Yemək ərəfəsində daha danışmadılar.
Yeməyi yeyəndən sonra çay içdilər. Sonra Əflatunla Harun bir az ordan-burdan danışdılar. Söhbət əsnasında Əflatun Harunun evlənmək vaxtının çatdığını da vurğuladı. Harun isə həmişəki kimi qulaqardına vurub söhbəti dəyişdi.
Əflatunun yoldaşı danışmırdı. Deyəsən, hələ də isinişə bilmədiyi Harundan çəkinirdi.
Sonra Əflatungili getdilər. Fəridə yaman könülsüz getdi. Nənəsindən və əmisindən ayrılmaq onu yaman bikef eləmişdi.
Harun saata baxdı. Axşam xəbərlərinin vaxtı idi. Televizorun qabağında oturub proqramın başlanmasını gözlədi.
Anası çay süzüb gətirdi və çayı bir nimçə paxlava ilə Harunun qabağına qoydu. Paxlava Harunun ən çox xoşladığı şirniyyat idi və il uzunu onların evindən əskik olmazdı.
Harunun iyirmi doqquz yaşı