tamam olmuşdu və anasının, qardaşının, ümumən bütün tanışlarının təbirincə desək, evlənmək vaxtı keçirdi. Anası imkan düşdükcə söhbəti təzələyir və cani-dildən səy göstərirdi ki, bəlkə Harunu “qeyrətə gətirə” bildi. Indi də əlinə düşmüş imkanı fövtə vermək niyyətində olmayan ana dilləndi:

- Haçanacan səninçün çayı mən süzəcəyəm?
- Bundan sonra çayı özüm süzərəm.
- Bəs yemək?
- Hara daş atırsan ya kafe qabağına düşür, ya da restoran. Gedib birində yeyərəm.
- Evində öz çaysüzənin, yeməkbişirənin olsa daha yaxşı olmaz?
- Tezdi hələ.
- Nəyi tezdi? Iyirmi doqquz yaşın var.
- Hazır deyiləm.
- Daha nə lazımdır ki? Evin var, işin var. Ailəni bütünlüklə təmin edə bilərsən.

Harun söhbətin saqqız kimi uzanmağından yoruldu.

- Sənə nə lazımdır?
- Mənə toy lazımdır! Mən evimdə toy görmək istəyirəm!
- Əflatununkunu görmədin?
- Birini də istəyirəm.
- Onda gəl səni ərə verək. Zurna-balabanla toy da çaldırarıq, arzuna çatarsan.
- Axmaqlama.

Fəridə oğluna söz təsir eləmədiyini, söhbətin intəhasızlığını və nəticəsizliyini görüb ağ bayrağını qaldırmağa məcbur oldu və durub mətbəxə getdi. Harun anasının gedə-gedə yavaşdan
–“bilmirəm sənin axırın necə olacaq”- dediyini eşitdi.
Soyumuş çayını içdi. Televizora baxmağa da həvəsi qalmamışdı. Durub öz otağına getdi. Üzüqoylu çarpayıya uzandı. Bir neçə saat vəziyyətini dəyişmədən, qaranlıqda uzanıb qaldı. Güləri fikirləşdi. Görüşüb tanış olduqları gündən bu yana baş verən hər şey gözlərinin qabağında canlandı. Əslinə qalsa, onların məhəbbətləri elə də uzun tarixə malik deyildi. Cəmi üç ay idi ki, tanış olmuşdular...
Çox fikirləşdi, çox götür-qoy etdi, gah özünü günahkar çıxartdı, gah Güləri. Axırda belə bir qənaətə gəldi ki, hər ikisi günahkardır.
Durub işığı yandırdı. Saata baxdı, on ikini keçmişdi. Yazı masasının dalında oturdu. Harunun bir az şairanəliyi də var idi və aradabir “cızmaqaralayırdı”. Amma yazdığından və yazdıqlarından heç kimin xəbəri yox idi. Indi Harun özlüyündə yazmağa böyük ehtiyac duydu və