m yoxsa?»
Onlarda -«ALLAHIN rəhməti genişdir və
səfərdə uzundur» dedilər. Üzümü çevirdim qorxu içərisində
baxdım ailəm, atam, əmim, qardaşlarım
və qohumlarım hamısı bir sandıq içində
məni daşıyırdılar.
Onlara doğru getdim və onlara dedim
ki, mənim üçün dua edin lütfən. Amma heç kim mənə cavab vermirdi.
Kimi ağlayırdı, kimi isə hüzünlü idi.
Qardaşıma gedərək, «diqqətli ol
dünyanın fitnəsi səni aldatmasın»-
dedim.
Məni eşitməsini çox istəyərdim. O iki mələk məni qəbirdəki cəsədimin
üzərinə bağladılar. Baxdım ki, atam
torpaq atır, qardaşlarım torpaq atır,
Ordakı insanlar hamısı torpaq atırdı
üzərimə....
dedim — «ahh Kaş ki, onların yerində olsaydım
ALLAHA tövbə etsəydim...
Kaş ki, dünən səhər namazımı
qılsaydım...
Kaş ki, hər gün RƏBBIMƏ dua etsəydim...
Kaş ki, hər gün tövbəmi yeniləsəydim... Kaş ki, pisliklərdən uzaq olsaydım...»
Başladım qışqırmağa, «ey insanlar
diqqətli olun dünya həyatı sizləri
aldatmasın»
Heç olmasa birinin məni eşitməsini çox
istəyərdim. amma…



Yaxşı sən məni eşidirsənmi ???

Elə isə həmin gün «kaş ki...» sözünü
deməməyimiz üçün fani dünyanın
aldadıcı gözəlliklərinə uymayaq, bir
hərəkəti etdiyimiz zaman bizim də bir
gün öləcəyimizi xatırlayaq. Gecə
yatdığımız zaman «mən bu gün ne səvab iş gördüm? Ne günah iş
gördüm» deyə özümüzü mühakimə
edək. Başımızı yastığa qoyduğumuz
zaman vicdanımız rahat olaraq