suala cavab verməli idi. :-“Tural sən nə danışırsan?Biz...Biz sadəcə dostuq.Bunda dostluq ola bilməz. Tural:-“Bax.Gördün?Bilirdim belə olacaq.Sevgi ola bilməz? Niyə olmur.Bax, gördüyün kimi olur.Yatıram sən, dururam sən, işdə sən, evdə sən, sən, sən, sən...Ürəyim, hə? Bilirəm.Sağlam, idmançı Oğuz, özü də türk səni sevə-sevə, mənim kimi xəstəyəmi aşiq olacaqsanmı? Təhminə:-“Orda dayan.Mənim Oğuzdan zəhləm gedir.Xəstəliyinin aidiyyatı yoxdur. Səni sadəcə dost kimi sevirəm. Tural:-“Bəsdi, sən Allah. Dost!” Saat gecə 12.Təhminənin dediyi sözlər Turalın qulaqlarında təkrarlanırdı.Tural siqareti-siqaretə calayır, gözlərini qızın otağından çəkmirdi.Cəld hərəkətlə bir az aralıda öz evlərinə qayıtdı.Otağına girib, nəsə axtarmağa başladı. Səhəri gün.Sevda xalanın naləsi göyü inlədirdi.Turalın bacısı : “Qardaşım!” deyə ağlayırdı.Qız özünü yetirdi.Evin ortasında üzü örtülmüş cəsədi görəndə bir anlıq yerində dondu.Göz yaşları sel kimi axdı.Turalın otağına keçdi.Biləngindən axan qan,yatağını al qana boyamışdı.Yatağın yanındalı stulda məktub, məktubun üstündə Təhminəyə yazısı vardı.Yazılmışdı: - Təhi, sən mənim ən yaxın dostum oldun.Məni hamıdan daha yaxşı anladın.Amma, özüm də bilmədən səni sevdim.Təmiz məhəbbətlə sevdim.Səni gözümün qarşısında görüb, bir daha,bir daha məhv olurdum. Amma, “yox ”cavabından sonra birdəfəlik öldüm.Ürəyim sənsizliyə dayana bilməzdi daha.Nə olar, Təhi, məni heç vaxt unutma!Heç