quru
pərdələrlə sıx bağlanılmışdı. Gənc adam yolda
oynayan uşaqlara soruşdu; "Bu evdə kimsə
yaşamırmı?" Bir uşaq; "Qoca bir qadın
yaşayır." dedi. Gənc adam cavabını eşitməkdən
qorxarcasına, başqa bir sual soruşdu ;
" Burada yaşayan gənc qız nə oldu ?"
Uşaqlardan biri atıldı; "O öldü. "dedi, gənc oğlanın
yana düşən qollarını, yaşayaran gözlərini görmədən
başqa bir uşaq atıldı; "Vərəm olmuş, dünən öldü."…

İllər sonra idi, kiçik bir uşaq həyacanla
anasıyla atasının yanına qaçdı,
güllər arasında, yellənən kürsüdə
oturan qoca adamı göstərərək qışqırdı;
"Babam gülür, babam gülür ata !.."
Qaçaraq qocanın yanına getdilər, gülərkən heç
görmədikləri üzünə baxdılar. Əlində bir gül olan
qoca adamın yüzünə, həqiqətən bir gülümsəmə
yayılmışdı; bitən bir həsrətə sevinirmiş kimi,
illərdir görmədiyi birinə qovuşurmuş kimi xoşbəxt
bir təbəssüm idi bu. Lakin gözləri bağlı