Yaxşılıq üzərinə...
Günün son dərsinin sonu gəlmişdi.Şagirdlər çıxmaq üçün səbirsizlənirdilər. Dəftər və kitablarını çantalarına qoydular.Zəng çalar çalmaz,eşiyə çıxmaq üçün hazırdılar.Təkcə Əli hazırlanmamışdı. Gecikmək üçün də əlindən gələni edirdi.Nəhayət zəng çaldı. Şagirdlər bir anda qapıya yönəldi. Əli yerindən qalxmadı. Ağır-ağır əşyasını yığdı. Bir tərəfdən göz ucuyla müəlliminə baxır, bir tərəfdən də yoldaşlarının getməsini gözləyirdi. Müəllimi onun bu halını fərq etdi:
-Xeyir ola Əli dedi Evə getməyəcəksənmi?
Əli son yoldaşının da çıxdığını görüncə cavab verdi:
-Sizinlə danışmaq istəyirdim müəllimim
Yaxşı, dedi müəllimi.Baxaq nə söyləyəcəksən?
-Əhməd yoldaşımız var ya…
-Bəli, nə olmuş Əhmədə?
-Vəziyyətləri çox yaxşı deyil diyəsən. Anası bəslənmə çantasına çox yaxşı şeylər qoymur.
-Eee?
-Ona kömək etmək istəyirəm. Amma mənim kömək etdiyimi bilsə kədərlənər. Gündə bir simid pulu yığıb hər həftə sizə versem siz də ona versəniz?
Cibindən bir ovuc qəpik pul çıxarıb müəllimin stolunun üzərinə qoydu.
Nurhan Müəllim pula toxunmadı. Stuluna oturub düşündü. Əli haqqındakı məlumatlarını yoxladı. Bildiyi qədəriylə ailəsinin vəziyyəti çox yaxşı deyildi. Bu çalışqan və sevimli şagirdi nə qədər də yaxşı niyyətli və düşüncəli idi. Zəngin bir ailənin uşağı deyildi. Buna baxmayaraq kömək etmək istəyirdi. Üstəlik kömək etdiyinin billinmesini istəmirdi.
Nurhan müəllim:
-Dayan baxaq Əli dedi. Bildiyim qədəriylə sizin də maddi vəziyyətiniz yaxşı deyil. Səhvmi bilirəm?
-Doğru bilirsiniz müəllimim. Atam gündəlikçi. çox vaxt iş tapa bilmir. Amma mən də işləyirəm, pul qazanıram.
-Harada işləyirsən?
-Simit satıram.
Nurhan müəllim yenə dayanıb düşündü. Yaxşılığın bu qədərinə nə deməli idi indi? Bunun reallaşması çətin idi. Onu bundan imtina etdirmək üçün bir əlac tapmalı idi. Bunu edərkən sevimli şagirdini də qırmamalı idi. Onunla bir az daha danışsa bəlkə bir yolunu tapardı.
Nurhan müəllim Əliyə döndü:
-Böyüyüncə nə olmaq istəyirsən deyə soruşdu.
-Çox