Bir gün düz səhra kimi sonsuz bir yolda Dost və Sevgi irəliləyirdilər. Hara getdiklərini bilmirlər, lakin bir-biriləri ilə mübahisə edirdilər. Sevgi ürəyindən gələn hər sözü Dost-a deyirdi. Çox danışdı axırda dostun qəlbinə toxundu. Sonuncu sözü isə belə oldu.

Sevgi: Mən iki insanın bir-birilərinə yaxın olmağa kömək edirəm.

Dost: Elə vaxt olur ki, mən də sən elədiklərini edirəm.

Sevgi: İki insan arasında əgər bir sevgi varsa, o zaman sən nəyə gərəksən?

Dost: Sən şərait yaratdığın göz yaşlarını silmək üçün.

Sevgi: Başa düşmədim necə yəni?

Dost: Sən yaxşı eliyirsən iki insan arasında sevgi hekayəsin yaradırsan, amma sənin arada yaratdığın sevgi hekayəsi arada elə qəddar olur ki, yəni iki insan məcbur qalıb bir-birilərindən ayrıldıqları zaman göz yaşı tökürlər, mən də o zamanda işə yarıyıram ki, sevgi bitsə də onlar yenə dost qala bilərlər...

Bu söhbətdən Sevgi kədərlənir və ikisi mehribancasına yola davam edirlər....