Mənim adım Yuliyadır. 2 iyun mənim 17 yaşım tamam olacaq. Artıq 3 ildir ki, mən xərçəng xəstəliyinə tutulmuşam. Bu gündəlik mənim ən ağır günlərimin sirdaşına çevrilib – bütün ürəyimdə olanları, heç kimə deyə bilmədiyimi bura yazıram...

Bəzən ağlıyıram, hətta lap çox ağlıyıram. Ağrılarım baş qaldıranda dözə bilmirəm, xəyal belə qurmaq, nəyisə arzulamaq belə əlimdən gəlmir, qışqırıram. Özümə yazığım gəlir.. Bəzən artıq qüvvələrim tükənəndə Allahnan söhbət eliyirəm. Yalnız ona nə hiss etdiyimi başa sala bilirəm. Axı nəyə görə məs mən?!

Cəmi 2 saat yuxu, 120 dəqiqə, amma mənə çox köməyi olur, heç olmasa ağrı duyumuram... Allahım, bu dəyərli 2 saat üçün təşəkkürlər!

İnternet – mənim dünyamdır. Bu mənim əlaqədə ola bildiyim yeganə bir dünyadır. Xəstəxanaları hesaba almasaq.. Heç halım yoxdur, içimdən qışqırmaq gəlir, amma gücüm yoxdur... Bu gün yeni də tibb bacısı iynəni səhv yerə yeritdi, damarımı partdatdı. HEYVAN! Artıq yata bilmirəm, ağrıdan gözlərimi yuma bilmirəm...Belə momentlərdə hamamda öyüyə-öyüyə qalıram, nəfəsim çıxmır. İnternetdə (censored) bloqlarında fikirlərimi bildirirəm.

Onların da yaşamaq istəmədiklərini görürəm. Artıq keçmiş net dostlarımla əlaqələrimi kəsmişəm. Onlarla bəzən salamlaşmaq istiyirəm, amma sonrası gözümün önünə gəldikcə... “Necəsən?”sualına nə cavab verəcəm? “Sağ ol, hər şey əladı, mən xərçəng xəstəliyinə düçar oldum...
Heç kim mənə kömək eliyə bilmir. Ömrümün son günlərini yaşayıram, amma həyatı dəhşət sevirəm,
bütövlükdə hər şey Ok-di”

Artıq mamayla da danışmıram. O, bilir ki, mən qorxuram, həyatımla vidalaşmaq istəmirəm...O da qorxur, amma bildirmir. Bu gün köhnə sinif rəhbərim gəlmişdi bizə. Gəlməsəydi daha yaxşı olardı. O, sinif yoldaşlarım haqqında danışdı. Nəyə görə onlar partylərə gedə bilirlər, velosiped sürə bilirlər, ən önmlisi isə yaşaya bilirlər?! Nəyə görə mən bunların hamısından məhrumam?! Amma artıq gücüm qalmayıb, Allahım, azad elə məni bu əzablardan, YAŞAMAQ İSTƏMİRƏM!
Mənim uşaqlığım çox