1988-ci ildi.

10 yaşındaydım. Tay-tuşlarımdan çox çevik, güclü və dalaşqan idim. Nəinki öz yaşıdlarımla, hətta özümdən bir neçə yaş böyük oğlanlarla da savaşar, ağız-burunlarını partladar, evlərinə al-qan içində göndərərdim. O qədər dalaşqan idim ki, hər gün evimizə dəstə-dəstə şikayətçilər- qurbanlarımın anaları, bibiləri, xalaları gələrdi. Atam respublika miqyasında tanınan alim idi, amma yaşadığımız Yasamalın ətraf məhəllərində hamı onu mənim adımla- Həmidin atası kimi tanıyırdı. Dalaşqanlığıma görə Anam hər gün məni danlayırdı, qulağımı çəkirdi, oxlovla döyürdü, amma xeyri yox idi. Elə evdə danlanmağımın hayfını məhləyə düşən kimi zəhləm gedən ilk oğlandan çıxırdım. Odur ki, bütün məhəllənin uşaqları mənimlə dostluq etməyə çalışırdılar. Ən yaxın dostumsa sinif yoldaşım Zaur idi.

Zaur imkanlı ailənin uşağıydı və Mən ona məktəbdə cangüdən kimi lazım idim. Burnunu hər yerə soxurdu, bütün siniflərin qızlarına sataşırdı, dava düşəndə isə Mənim arxamda gizlənirdi...

... Məktəb qurtarıb, yay tətili başlamışdı, Zaur və mən avara-avara küçələri dolaşırdıq. Susuzlamışdıq , ürəyimiz yanırdı. O zamanlar indiki kimi hər addımbaşı olmayan mağazalardan birinin qabağından keçəndə çöldə qutu ilə qoyulmuş limonadları gördük. Mən ciblərimi eşələyib qəpik axtarmağa başladım, Zaur isə qolumu çimdiklədi:

- Həmid, pulu neyləyirsən? Görmürsən, satıcı içəridədir, çöldən xəbəri yoxdur?

- Hə, nolsun?

- Sən dur burda. Mən gedim yavaşca 2 butılka götürüb gəlirəm.

Etiraz etmək istəsəm də, gözümü açıb yumana qədər Zaur əlində 2 limonad yanımda hazır dayanmışdı. Var gücümüzlə qaçmağa başladıq. Təngənəfəs halda öz məhləmizə çatıb, sevimli xar tut ağacının altında oturduq və oğurladığımız limonadı qurtum-qurtum içməyə başladıq. Zaur məni dilə tuturdu ki, əslində bu limonadları mağazaya dövlət ona görə verir ki, əhaliyə paylasınlar, onlarsa pulla satır. Deməli, bizim tam haqqımız çatırdı onları götürüb içməyə. Beləcə, Yasamaldan çıxmış Tom Soyyer və Huckleberry