Finnin limonad oğurluqları başladı. “I əməliyyatı” düz bir həftə sürdü. 8-ci gün hiss etdik ki, dükançı bizim oğurluğumuzdan duyuq düşüb, çünki limonad qutularını içəri daşımışdı.

Aradan bir neçə həftə ötdü. Zaur xəstələnmişdi, ona görə də küçələrdə təkbaşıma dolaşırdım. Qızmar avqust ayı idi, bərk susuzlamışdım. Cibimdə 25 qəpik vardı- bir şüşə limonad almağa bəs edirdi. Həmişə qarşısından limonad oğurlayıb qaçdığımız dükana girdim, pul verib almaq istəyəcəkdim bu dəfə. Amma heyhat! Mağaza bomboş idi- içəridə heç kim yoxdu. İrəliyə gedib bir neçə dəfə səsləndim. Hay verən olmadı. Fikrimdən çölə çıxıb dükançını gözləmək keçdi, amma kassanın açarını üstündə görüncə yerimdə mıxlandım. Zaur o dövrün məşhur oğrularından, qızılbarmaq ləqəbli cibgirlərindən çox danışmışdı və Mən də bəzən xəyallarımda özümü o “əfsanəvi qəhrəmanlarla” bir cərgədə görürdüm. O an da nə etsəm də, ürəyimdəki şeytanı qova bilmədim, həyəcanla açarı burub kassanı açdım. Bu vaxt çöldən səs gəldiyini eşitdim. Əsə-əsə əlimi uzadıb kassadan tələmtələshik bir kağız pul çıxartdım və baxmadan maykamın içinə soxdum. Başımı çevirib qapıya baxanda ürəyim düşdü- dükançı qapının ağzında idi və sürətlə mənə tərəf gəlirdi. Qaçmaq istəsəm də tələyə düşmüşdüm. Məni tutdu və “tez ol, kassadan nə oğurlamısan düş bura” deyə bağırdı. Mən dartınır, heç nə oğurlamamışam deyə and içirdim. O da yaxamdan sürüyüb məni çölə çıxartdı, başqa bir kişiyə qollarımı tutdurub, özü 2 əllə üstümü axtarmağa başladı. Bilmirəm, o gün ən şanssız günüm idi, yoxsa ən şanslı, amma onu bilirəm, dayday üstümdəki pulu tapa bilmədi. Səs-küyə çoxlu adamlar yığışıb gəlmişdi və aralarında bir nəfər zəhləmgetmiş, hər dəfə tutub çırpdığım qonşu məhlədən bir uşaq da vardı. Həmin satqın bizim evimizi tanıdığını dükançıya söylədi, və birlikdə bizim binaya doğru getməyə başladıq. Yolboyu ürəyimdə yalvarırdım ki, atam evdə olmasın. Çünki atam oğurluq etdiyimi öyrənsəydi başımı küt bıçaqla kəsərdi. Yaxşı ki, məhləmizə çatanda qonşu kişilər məni