i dükançının əlindən aldılar, özünü isə bir uşağa baş qoşduğu üçün danladılar və geri qaytardılar.

Qonşu arvadlar Anama əhvalatı danışanda mənim yanımda Anam onlara bu cavabı verdi:

- Düzdür, Həmid dalaşqandır, nadincdir, amma o heç vaxt oğurluq etməz. Mənim oğlum heç vaxt oğru ola bilməz. Mən ona inanıram.

Nə dükanda oğurluq üstündə yaxalanmağım, nə kobud dükançının qolumdan tutub dartmağı, nə məhlənin bir-birinə qarışmağı Mənə belə təsir etməmişdi- Anamın oğurluq etmiş oğlunun günahsızlığına ürəkdən inanmağı qədər. Qəhərdən boğulurdum artıq və göz yaşlarımı gizlətmək üçün məhlənin başındakı xar tut ağacına doğru qaçmağa başladım. Ağaca çatıb, ən yuxarı dırmaşdım və ürəyim boşalana qədər ağladım. Həmişə mən kimisə ağladırdım, indi isə ömrümdə birinci dəfə məni ağladırdılar. Oğurluq üstündə tutulmağım məni yandırmırdı, onsuz da maykamın altındakı pulu tapa bilməmişdilər, amma günahkar ola-ola Anam mənə niyə inanmışdı, bax bu mənə ağır gəlirdi. Əlimi atıb maykamın altındakı kağız pulu çıxartdım- üstündə Leninin şəkli olan qırmızı onluq idi. Onluğa elə nifrətlə baxırdım ki, bütün bugünkü hadisələrin günahkarı mən özüm yox, o idi sanki. Əvvəl cırmaq istədim, sonra atamın bir sözü yadıma düşdü- pulu cırmaq uğursuzluq gətirər, oğul,- demişdi. Xar tut ağacından yerə hoppandım və axşamın düşməyindən istifadə edib ağacın yanında torpağı qazıb qırmızı onluğu basdırdım, üstünü torpaqla bərk-bərk örtdüm. O zamanlar elə bilirdim basdırdığım sadəcə 10 rubl imiş, amma həyat göstərdi ki, o həm də sahib olduğum sonuncu haram pul oldu...

****

Aradan illər keçdi.

İqtisad universitetini fərqlənmə diplomu ilə bitirib yerli banklardan birində işə düzəldim. İş yerim şəhərin mərkəzində idi və pul əməliyyatlarında, bank hesablaşmalarında birbaşa iştirak edirdim. Müdirim səriştəli olduğumu görüb hər dəfə daha böyük məbləğli hesablaşmaları mənə həvalə edirdi, mən də onları qüsursuz həyata keçirirdim. Əməliyyatlar zamanı əlimin altındakı rəqəmlər doğrudan da çox