heç yatmıyan biri ilə, və yaxud xasiyyəti çətin, acı dil olan birisi

ilə ailə qurasan amma ona əl qaldırmaq nə bilim mənim üçün agla sığmazdı. Məncə o ananın nə

qədər səhvi olsa da, körpəsinin bircə təbəssümünə görə bağışlamaq olardı.... bu indiyədək

rastlaşdığım ən ağır və dəhşətli bir mənzərə idi... içimi ani də olsa nifrət hissi bürüdü, ürəyimdə

heç nəyə və heç kimə inam qalmayıb artıq...

Həmin gün isə o məhsum ana üçün edəbiləcəyim bir şey yox idi, gözlərimdən süzülən göz

yaşlarından başqa...

Beynimdə isə yalniz bir sual var idi “axı necə ??necə insanlar bu qədər amansız ola bilir???
[/hide]


[hide]Bir kişiyə ailənin başçısı deyə hörmət edilirsə, bu ona hər istədiyini etməyə dəlalət