adınıda bilmirəm e…
Qız: Adım Elina.
Oğlan: Hmm çox qəşəng adın var. Bəs niyə
gizlədirdin ki?
Qız: Gizlətmirdim e. Sadəcə nə
bilim....Deməmişdim. Bunada öz səbəblərim var.
Özüdə az deyil. Virtualda insanı tez tanımaq olmur.
Oğlan: hə onu düz deyirsən.Elə həyatda da
insanlar çox maskalanırlar. Amma gec yada tez hər
kəs öz maskalarını itirir.
Qız: hə canım.Maskalar sifətlər insanlar.
Oğlan: Qulaq as. Mənə şəklini göndərə bilərsən?
Sən mənə çox maraqlı gəlirsən. Sadəcə səni
görmək istəyirəm.
Qız: Hmm yaxşı bilmirəm niyə. Amma mən sənə
inanıram.ok qəbul elə.
Fayl qəbul olundu. Bəxtiyar faylı açdı və şəkilə klik
etdi. Şəkil açıldı və budur... Onun 1 neçə müddətdir
sevdiyi o qonşu qızının şəkli idi. O heyrət içində
donub qalmışdı. Heçnə edə bilmirdi. Nə danışa nə
yaza. Nəsə etməyə çalışmırdı da. O sadəcə indicə
öyrəndiyi həqiqətdən şoka düşmüşdü.
Qız: hmm Bəxtiyar?Sən ordasan?
Bəxtiyar isə hələ şokdan yeni-yeni özünə gəlmişdi.
O gözlərini şəkildən ayıra bilmirdi. Sarı qəhvəyi
saçlar yaşıl parıldayan gözlər nazik dodaqlar enli
kirpiklər.
Bəxtiyar: Hə burdayam.
Nədənsə yalan danışdı.
Bəxtiyar: Çayı üstümə dağıtmışdım.köynəyimi
dəyişirdim.Sən sən çox gözəlsən.
Qız: e…yaxşı yalan demə.nəyim gözeldir?indi sən
göndər öz şəklini.
Bəxtiyar susdu. Biraz fikirləşdi. Düzdür, o qonşusu
Bəxtiyara heç fikir verməmişdi. Amma əgər
görübsə tanıyırsa üzdən Bəxtiyar nədənsə çəkindi
və yenə də yalan dedi.
Bəxtiyar: Mənim kompyüterim format olub e... ona
göre şəkillərim silinib. Başqa vaxtı söz verirəm
göndərərəm.
Qız: hmm... ok. Bəxtiyar nə vaxt olsa göndərərsən.
Bilirsən? Mən sənin şəklini görməmişəm amma
sənə çox bağlanmışam... Mənim həyatda heç
kimim yoxdur. Ona görədə burdakılarla yaxınam.
Amma axır vaxtlar ancaq sənsən. Nədənsə səni
çox istəməyə başlamışam.
Bəxtiyar: hmm bilmirəm nə deyim zaman Elina.
Mən sənə indi heç bir söz deyə bilmərəm. Çünki
indi başım ağrayır.
Qız: Yaxşı, Bəxtiyar mən çıxım gedim yatım. Sağol,
canım.
Bəxtiyar: