: Sağol, Elina gecən xeyrə. Şirin yuxular.

4-cü gün.

Həqiqət ağrısı.
Qız: Salam canım.
Bəxtiyar: Salam xoş gəldin necəsən?
Qız: Sağol yaxşıyamş Sən necəsən?
Oğlan: Mən əla.
Qız: Nə əcəb əla?
Bəxtiyar nə deyəcəyini fikirləşdi… axı əsl həqiqəti
ona açıb deyə bilməzdi. Deyə bilməzdi ki 1 ildi
realda sevdiyi qız virtualda ona bu qədər yaxındır.
Yenə də yalan dedi.
Oğlan: Nə bilim daha başım ağrımır. Həm də ki
daha sən varsan.
Qız: Nə mən? Harda mən varam?
Oğlan: Hələ dəqiq aydınlaşdırmamışam. Amma
hələ ki ən azından mənimlə bax virtualdasan. Mən
buna çox sevinirəm.
Qız: Hmm çox sağol.
13 dəqiqəlik süküt.
Oğlan: Niyə susursan Elina?
Qız: Nə bilim. Bezmişəm.
Oğlan: Nədən? Kimdən? Danış görüm nə olub axı?
Qız: Hər kəsdən hər şeydən insanlardan bütün
cəmiyyətdən. İnsanlar elə laqeydləşiblər ki bir-
birlərinə. Elə vəhşiləşiblər ki çöl heyvanları
onların yanında heç nədir. O gün metroda 1 nəfər
gördüm. 4 nəfər birləşib döyürdü onu dib tərəfdə.
Amma heç birisi kömək etmədi hamısı vəhşidir...
İnsanlardan bezmişəm. Hamısı yalançıdır.
Bezmişəm. Hər gün 1 yerdə müharibə başlayır. Hər
gün minlərlə körpə öldürülür. Nə vaxt olacaq
bütün dünyada sülh? Nə vaxt bitəcək qırğınlar
müharibələr qətllər yalanlar aldatmalar?
Oğlan: Bilmirəm Elina. Amma heçnə əbədi deyil.
Hər şeyin 1 sonu var və dözmək lazımdır. Mübarizə
aparmaq lazımdır.
Qız: Hə...mübarizə. Onsuz da ondan başqa nə
verirlər ki bizə. Yaxşı mən gedim yatım. Yorğunam.
Gecən xeyrə....
Oğlan: Xeyrə qarşı. Şirin yuxular bidənəm.

5-ci gün.


Narahatlıq.
Qız: Salam. Burdasan? uff hardasan e... Sən yoxsan
bura elə darıxdırıcıdır ki. Sənə elə bağlandım ki bu
4 gündə. Deyəsən gəlməyəcəksən. Yaxşı mən
çıxdım. Öpürəm səni sağol.

6-cı gün.

Tənhalıq.
Qız: Salam. Nə olub axı sənə? Heç olmasa arada
girəndə cavab yazda. Bəxtiyar sən yaxşısan? Heç
olmasa yaz ki yaxşıyam. Narahat oluram axı..uf...
nəisə. Getdim sağol.

7-ci gün.

Üsyan.
Qız: Salam bircə demə ki yoxsan