burda... ey mən
darıxıram axı... Aydındır səndə belə etdin... Sən də
məni tərk etdin hamı kimi. Mən isə sənə
inanmışdım. Özümdən çox inanmışdım. Səndə bu
cəmiyyət tək əclaf çıxdın. Əclaf... nəisə daha səni
narahat etməyəcəm. Bu gündən sonra daha heç
kimi narahat etməyəcəm. Nə də kimsə məni. Mən
daha bezmişəm. ƏLVİDA...

Gecə saat 04:50...
16 mərtəbəli binanın damı güclü
külək. Dizlərini qucaqlayıb damın ən kənarında
oturmuş Elina... göz yaşlarında boğulan yam-yaşıl
firuzə tək gözlər. Elina indi kimsəsiz uçurumun
kənarındadır ki indi bircə addım və o artiıq bu
həyatla vidalaşa bilər. Sonsuz dərəcədə nifrət
bəslədiyi bu həyat. İnsanları dövlətləri
hökumətləri təbiətləri vəhşi insanlar həm də çox
vəhşi. Onunsa düşüncələrində indi ən son
Bəxtiyarın nifrəti dolaşır. Elina ayağa durdu, addım
atmaq istəyirdi. Amma birdən sağda oturan bir
oğlan gördü. O da nədənsə ağlayırdı. Elina ömrü
boyu bir oğlanın belə ağladığını görməmişdi. O
özünü öldürmək istəyirdi. Amma Elinaya maraq və
insanlıq hissi güc gəldi. O oğlana yaxınlaşdı.
Qız: ey..niyə ağlayırsan?
Oğlan: Mənim dostum ölüb…
Qız: Bəs necə olub? Nə olub ona?
Oğlan: O intihar elədi 3 gün əvvəl. Özünü bax
burdan mən dayandığım yerdən atdı. Mən isə ona
kömək edə bilmədim. İstədim çox istədim
qoymayım bunu eləməyə. Amma çata bilmədim. O
quş tək sanki qanad vurub uçmaq istəyirdi.
Elina: Bəs axı niyə? Niyə intihar?
Elinanın təəccübdən gözləri iriləmişdi. O dəhşət
içində idi.
Oğlan: O bir qızı sevirdi. O qız da bu binadan idi.
15-ci mərtəbədə qalırdı və o qızla təsadüfən
internetdə tanış olmuşdu. Sadəcə sonda anladı ki
o qız heç vaxt onun olmayacaq. Bəxtiyar özünü
öldürdü. 3 gün qabaq. Bax elə həmin bu yerdən.
Mənəsə son sözləri...onu qoru. Sevdiyi qızın
yaşaması onun son arzusu idi. Mənsə o qızı heç
tanımıram da. Dostumun son arzusunu da yerinə
yetirə bilməyəcəm. O bu sevginin mümkünsüz
olduğunu bilirdi və ona gorə də getdi. Əlvida belə
demədən. O sevdiyinin xoşbəxt