isə mahiyyətcə bir insan dayanır- qiyamçı insan. Nəyisə dəyişmək, klişelerden qurtulmaq istəyən, artıq əvvəlki qaydalarla yaşamaq istəməyən insan.

“Parisdə son tanqo” məhz bu insan haqdadır.

Bəziləri filmi burjuaziyaya qarşı yönəlmiş hesab edir.Amma film bəlli təbəqənin, bəlli dəyərlərin hədəfə almaq çərçivələrindən kənara çıxır, o, qlobal, ekzistensial bir şeydən danışır: fərdin dünyanın mahiyyətinə, Tanrıya qarşı qiyamından, insan varoluşunun mənasızlığından.

Polun ona xəyanət edən, yalan danışan və sonra hansısa səbəbdən özünü öldürən arvadını maskalanmış sociumun metaforası kimi də tərif etmək olar.

Maskalanmış socium 45 yaşlı Polu qiyamçıya çevirilir, o, cəmiyyətlə təmasda olmaq istəmir, mənzilinin qapısının arxasındakı hər şey onun üçün zir-zibil, tullantıdır.

Dünya, keçmiş və gələcək onu maraqlandırmır, o sevişdiyi qadının adını, kim olduğunu, hardan gəldiyini də bilmək istəmir. Ailə, din onun üçün riyakarlığın mənbəyidir.

Qısası, ehkamlara maksimalist davranan Pol makiyajsız, natural həyat istəyir.

Amma gənc Janna radikal dəyişikliyə hazır deyil.

“Parisdə son tanqo”nu ölməz edən təkcə bu deyil. Həm də Marlon Brandonun dahiyanə oyunudur.

Brando obrazın tənahlığını, əvvəlcədən məğlubiyyətə məhkum olduğunu dərk edən insanın faciəsini, əlacsızlığını fiziki ağrı səviyyəsində, üzünün hər əzasında göstərir.

Bolluca improvizələr edən aktyorun ifasını tamaşaçı onun gerçək yaşamı kimi qavrayır.

Brandoya filmin nə haqda olması sualı ünvanlananda o “həyat və əzab haqda” cavabını vermişdi.

Filmdə iki kadr xüsusən yaddaqalan oldu. Döşəmədə uzanmış Polun hərəkətsiz, büzüşmüş vəziyyəti ilə küçədəki hərəkətliliyi kamera növbəli göstərir.
Bertoluççi Polun daxili vəziyyəti ilə maddi dünyası arasında müxalifliyin uğurlu təsvirini verir.
Digəri isə restoranda tanqo yarışmaçılarına Pol və Jannanın da qoşulması səhnəsidir.Onların rəqsi tanqonun qaydalarına tamamilə ziddir. Və onlar öz tanqolarını oynayırlar: Pol Jannanı