“Parisdə son tanqo” dramının ssenarisini hələ on-on dörd il əvvəl oxumuşdum.

Sonralar filmi izləmək fürsətim olsa da, bilmədiyim səbəblərdən ona baxmaq istəmirdim.

Nəhayət, bir neçə gün öncə dünya kinosunun canlı klassiklərindən sayılan, italyan Bernardo Bertoluççinin bu filmini izlədim.

“Parisdə son tanqo” o dövr üçün həddindən artıq açıq-saçıq sayılan səhnələrinə (1970-ci illərdə pornoqrafik elementlərdən dolayı filmə keçmiş Sovetlər Birliyində və Avropanın bəzi ölkələrində qadağa qoyulmuşdu) görə ötən əsrin ən qalmaqallı ekran əsərlərindən sayılır.

İş o yerə çatmışdı ki, İtaliya məhkəməsi rejissoru pornoqrafiyanı yaymaqda ittiham edərək ona iki aylıq həbs cəzası vermişdi.

Filmin süjetiniə görə, Parisdə otel sahibi olan orta yaşlı amerikalının arvadı naməlum səbəblərdən intihar edir. Ümidsizliyə qapılmış kişi (Pol- Marlon Brando) təsadüfən rastlaşdığı gənc fransız qadına (Janna - Mariya Şnayder) vurulur.Yuxarıda dediyim kimi film açıq-saçıq sənhələrinə görə o dövrdə bəzi ölkələrin qadağalarıyla üzləşmişdi. Məşhur epizodlardan birində Pol zorla Jannanın arxasına kərə yağı sürtür.

Sonralar Şnayder müsahibəsində demişdi ki, məlum səhnənin çəklişi zamanı o özünü alçalmış hiss etmiş və 2011- ci ildə xərçəng xəstəlyindən ölən aktrisa ömrünün sonuna kimi kərə yağı yeməmişdi.

Çəkilişlərdən sonra zorlanmış adamın hissini yaşadığını deyən Brando isə uzun müddət Bertoluççi ilə danışmadı.

Bu günümüzdən baxanda filmdəki intim hissələr bizə inqilabi görünmür. Əksinə, ona qadağa qoyulması gülünc gəlir.

Sözsüz ki, filmin unikallığı cinsəl münasibətlərin çılpaq təsvirində deyil.

“Parisdə son tanqo” 1972-ci ildə çəkilib.

1972-ci ilə qədər - çox yaxın 60-cı illərdə “Yeni dalğa”nın simasında fərqli kino estetika formalaşmışdı, Qərb gəncləri burjua dəyərlərinə qarşı çıxır, azad sevgini təbliğ edir, seksual inqilabı öz həyatlarında yaşayır, Amerikada xippilər puritan əxlaqı ilə hesablaşmaq istəmirdi.

Baş verənlərin mərkəzində