Səhərlər eşitmək istəmədiyin, həm də eşitməyə məcbur olduğun səsin, zəngli saatın çığırtısına oyanarsan. Tənbəlliyinə bələd olduğundan saatı bir az yatağından uzaqda qurduğun üçün məcbur qalıb deyinə-deyinə yerindən qalxar, yuxulu gözlərini açıb çarpayının altında itən başmaqlarını axtararsan. Əsəblərinə toxunan saatın çığırtısını kəsib yenidən yatağa uzanar, “5-cə dəqiqə də” deyib zamandan oğurlayarsan. Hələ yalnızsansa, bir nəfərlik yatağı paylaşırsansa və hələ fəsil qışdırsa, onda vay sənin halına!.. Səhər şaxtasından üşüyən otaqda büzüşüb xəyallarına sığınarsan. Yenə kimsə səni səsləyər. Qonşu otaqdan, ya da qapı arxasından, valideynlərindən biridir mütləq. Tələbəsənsə, dərsə gecikdiyini, iş adamısansa, işə gec qaldığını deyərlər, ta ki, sən qalxıb vanna otağına keçənə kimi.

Səhərlərin tək adamlıq bir fincan qəhvə, ya acı çay ilə başlar. Ayaq üstü bir şeylər atışdırıb qaçarsan. Bəyəndiyin, ya səni bəyənən biri varsa, güzgünün önündə ləngiyərsən. Yox, əgər təksənsə, yadına da düşməz heç, sonuncu dəfə nə vaxt saatlarca güzgü önündə bəzənib düzənmisən. Tənha adamların özlərini göstərməyə kimsələri olmaz. Belə qadınların saçları formasız, baxışları sönük, dırnaqlarının boyası xoşbəxtlikləri qədər yarımçıq, geyimləri isə bəzən həftələrlə eyni və nəzərə çarpmayan olar. Kişilər də eynən. Saçları pərişan, səliqəsiz, üzləri tük basmış, gözlərinin altında yuxusuz siqaret qoxulu gecələrin kölgəsi sürünər. Ayaqqabıları isə əbədi toz içində qalmaq kimi cəzaya məhkum edilər. Gediləsi yerləri çox olmaz. Ayaqqabıları səliqəsiz şəkildə dəhlizin bir tərəfində günlərlə, bəzən həftələrlə mürgüləyər. Üzərinə “məni yu” yazılan maşınlar kimi sahibindən mərhəmət dilənər.

Belə adamların evləri də ruhları kimi tör-töküntü olar. Onların zamanı tısbağa sürətində yeriyər. Nadir hallarda romantik, dram filmləri izləyər, bəzən də filmi yarımçıq saxlayıb pultun qırmızı düyməsini basar, bəzən də qucağında mürgüləyən itinə sarılıb (pişik də ola bilər) yuxuya gedər. Sonra izlədikləri