filmləri bir neçə saat, bəzən isə günlərlə filmin qəhrəmanlarına bənzəməyə çalışar, filmdəki hadisələri həyatlarına tətbiq etməyə çalışarlar. Nəticə eyni olar. “Nağıllar elə nağıllarda olur”, həqiqəti ilə barışıb yuvalarına çəkilərlər.

Tənha adamlar davamlı olaraq slow, chil out, rock musiqilərini dinləyərlər. Avtobusda, küçədə, evdə ətrafa və təkliyə etirazlarını qulaqcıqlardakı musiqi ilə ört-basdır etməyə çalışarlar. Tək adamlar daha çox susarlar. Sükutları da bir qəribə olar. Elə bil səssizlikləri ilə qasırğa qopararlar. Küçədə tək gəzər, arabir sevgili cütlükləri gözucu süzərlər. Bu adamların bir də sevimli kafeləri olar. Şəhər kənarında, balaca, xoş auralı və adətən caz ifa olunan kafe. Bu adamların o kafedə küncdə, pəncərə qarşısında bir adamlıq balaca masa arxasında yerləri olar. Adətən içki sifariş edərlər. Ofisiantlar da tanıyar tənha adamları...

Bu adamlar evlərinə tələsməzlər. Evdə gözləyənləri olmaz. Hələ fəsil yay isə lap çətin olar. Gündüzlər uzanar, xoşbəxtlik qısalar.

Yalnızlar tənhalıqlarından nə qədər şikayət etsələr də bir az da təklik aşiqi olarlar. Sevmək istər, amma sevgilidən tez bezər, hər şeydən tez yorularlar. “Adiləşmə” prosesi sürətlə inkişaf edən “xərçəng”ə bənzər. Qarşı tərəfdən bunu kəsib atmalarını, onu müalicə etmələrini xahiş etsələr də nəticə olaraq ömürlərinin sonuna kimi bu hiss onları təqib edər. Tənha adamlar qələbəlik yerləri çox sevməzlər. Səs-küylü party-lər, toy mərasimləri onları yorar, tez sıxılarlar. Yalnız adamlar özləri kimi yalnızları ətrafda tez tanıyarlar. Sanki cisimləri yox, ruhları bir-birini küçədə tanıyar, ruhları danışar, ruhları sevişər.

Diqqət etsəniz görərsiniz ki, onlar hər yerdə var. Məsələn, gün ərzində eskalatora nəzarət edən, balaca şüşə budkada əyləşən metropoliten işçisi, sizdən bir masa uzaqda əyləşən qadın, ən sonuncu parta arxasındakı tələbə, hər gün səhərlər küçənin bir küncü ilə işə tələsən kişi, maşın yollarının səkilərini süpürən, təkcə gözləri görünən xadimə qadın,