həqiqətə müvəqqəti də olsa meydan oxuyacaq dikdabanı ilə, qadın həqiqəti min rəngə boyayacaq saçının, dırnaqlarının boyası ilə, qadın həqiqəti hər zamankı kimi şişirdəcək dodaqlarını, yanaqlarını, sinəsini süni şişirtməklə, qadın həqiqəti doğrayacaq kəsilmiş saçları ilə. Ərindən məhkəmədə belə boşanmamaqda israrlı olan qadın məni təəccübləndirmir artıq. Ona artıq sevilmədiyini, istənmədiyini sübut edə bilməzsən sən, cənab vəkil, o inanmayacaq! Bəlkə bütün boşanma işlərinin ən sübutedilməz həqiqəti bu. Qadın elə vuruşdadı bütün ömrü boyu həqiqətlə. Qadın özünü olduğu kimi sevməyib dəyişdirməyə çalışır, qadın kişini olduğu kimi sevsə də, sonra onu da dəyişdirməyə çalışır. “Kaybedənler klübü” filmində deyildiyi kimi, bizi sevib, sonra bizi biz edən şeyləri bizdən almağa çalışırlar (sevib ayrıldığı qadın haqqında). Qadın həqiqətin düşməniymiş. Həmişə narahatdır üz-gözündən, üst-başından, şəkillərdə necə düşməyindən. Ona görə güzgüsüz yaşaya bilmir. Nə qədər çox qadındırsa, o qədər bağlanar güzgüsünə. Bir də qoca rus qadınları olur, avtobusda dodaqlarındakı boyaya ya gülür, ya istehza edirlər, hətta acıqlananlar da olur. Qadınlığın ömrünün qadının ömründən qısa olmadığını sübut edir qoca rus qadını.

Qadınım, qadınım, qadınım. Kənddə işləməkdən üzü-gözü qaralmış, əli-qolu yanmış, amma bazara gedəndə, köhnə sumkasından köhnə pomadasını çıxarıb dodağına yönsüz-yöndəmsiz çəkən qadınım. Nə hüznlüsən. Bircə dəfə də gözəl söz demədimi sənə ərin, heç oxşamadımı, həyətindəki yiyəsiz pişikdən ayırıb seçmədimi, günahı səninmi ayağına yazıldı evinizdəki hər uğursuzluğun, “döymürəm, söyümrəm” sənin ən böyük mükafatınmı oldu. Saçlarını eləcə arxadan topa yığarsan, evin-eşiyin indi yıxılacaq kimi köhnə, nə əməyinə görə bir təşəkkür alarsan ömür boyu, nə bir xoş gələcəyə ümidin olar, nə sabahdan umacağın bir şey, amma sən o qız vaxtından qalmış köhnə qurumuş dodaq boyasından, toyunda yoluna tutduqları o güzgünə baxıb da ondan nə umarsan görən? Əl çəkə bilmədiyin, ümidini