i üzmədiyin nə? Qabarmış əllərinə ötəri baxıb, sanki heysflənməyə haqqın yoxmuş kimi baxıb da amma heyfsləndiyin nə? Yay-qış bu daxmanda sabahı da, dünəni də bu gün kimi heç bir təmənna ummadan yaşayıb, bir gün sən də ölüb gedəcəksən, amma bircə dəfə də olsun xoş söz eşitmədən, bir nəvaziş görmədən, bir “çox sağ ol” eşitmədən. Qısası “bir gün görmədən”. Bu dünyada yaşamağın mənasını sorğulamaq, ən çox elə sənin haqqındı halbuki, bir uçuq daxmanın qadınının haqqıdı, işi-gücü bitməz bir kənd gəlininin, bir güzgüsü, bir darağı olan qadının haqqıdı. Sən hər gün eyni saatda durub həyətini süpürəndə, evini-eşiyini yığışdıranda, hər gün bu mənasız işləri eyni ardıcılıqla görəndə, ilk ağla gələn sual bu olur, bu həyatın mənası nə?

Qadınları aktrisaya bənzədirəm. Onlar həyatı yaşamır, oynayır. İstədiyi vaxt ağlaya bilir, qrimlənir, alqışlanmaq, təriflənmək istəyir, çiçəkləri sevir, özünü gözəl bilir, qırışlardan qorxur, yaşlanmaqdan qorxur, aktrisa kimi, yaşlanıb unudulmaqdan qorxur, qorxur, qorxur. Ən ağır dərdinə ağlayandan sonra gedib güzgüdə şişən gözlərinə, dağılmış saçlarına baxır. Bütün qadınlar aktyordur, sadəcə bəziləri alqışlarla tərk edir səhnəni, bəziləri alqışsız, kənd gəlini kimi.

Zahir Əzəmətin bir şerini həmişə xatırlayıram:

qadın ərə gedər –

yoluna güzgü tutarlar

qadın ölər –

nəfəsinə güzgü tutarlar…

hərdən tənha kişiləri güzgüylə ovudarlar

güzgü sınsa qadını unudarlar…

güzgü qadının nəyidi… nəyidi…