Güzgü qadın əşyasıdır, həmişə üstündə gəzdirər güzgüsünü. Yolda, avtobusda, dərsdə çıxardıb tez-tez baxar. Ən yoxsul qadının belə kasıb otağında bir hüznlü güzgü olar, ən ucuzundan da olsa bir pomadası, kasıb bir teatrın şöhrətsiz oyunçusu kimi, qrimsiz çıxmaz səhnəyə bütün uğursuzluqlara rəğmən. Zatən qadın aktrisa kimidir, o həyatı yaşamır, oynayır. Qrimlənir, alqışlanmaq, təriflənmək istəyir, çiçəkləri sevir, özünü gözəl bilir, qırışlardan qorxur, yaşlanmaqdan qorxur, aktrisa kimi, yaşlanıb unudulmaqdan qorxur, qorxur, qorxur. Qadın həqiqətdən qaçıb gözəlliyə can atır, gözəlliyə tapınır. Qadının tanrısıdı gözəllik, ona iman gətirir, ona ibadət edir.

Güzgüyə baxar. Ağlayandan sonra, döyüləndən sonra hər qadın mütləq gedib güzgüyə baxar. Kişisinin gözləri qadının “güzgü”südür, hər dəfə o “güzgü”nün qarşısın keçib “necəyəm?” deyə soruşar və nağılda olduğu kimi o güzgüdən “sən bu dünyanın ən gözəl qadınısan, səndən gözəli yoxdur” sözlərini eşitmək istər. Kişisini itirmiş qadın güzgüsü sınmış kimidir. Güzgünün sınmağı bədbəxtlik əlamətidir. Görmək yox, daha çox görünmək istəyir qadın. Yolunun üstünə çıxan hər güzgüyə bir dəfə boylanıb, bir dəfə saçlarını qulağının arxasına aparıb, hər dəfə özünə baxmaq istəyir qadın özgələrin gözləriylə. Bir qadın... xərçəngdən yatırdı. Hər axşam əri palatasına baş çəkməzdən əvvəl güzgüsünü çıxardıb, arıqlamış əlləri ilə saçlarını düzəldib, sonra solmuş üzünü tibb bacısına çevirib: “Necə görsənirəm?” deyərdi. Deyirlər guya qadın ölməmişdən qabaq gözəlləşir. Tanrısına qovuşur bəlkə, kim bilir.

Nə olduğu kimi görünər, nə də göründüyü kimi olar. O istədiyi kimi görünmək üçün uğraşıb durar. Onun üçün necə olmaq olmaq yox, necə görünmək vacibdir. Dikdabanlar, müxtəlif saç, dırnaq, dodaq boyaları, ətirlər, hələ daha nələr, hamısı, hamısı onun icadıdır. Nigarandır qadın... Ümumiyyətlə qadının böyük problemi var həqiqətlə, sevmədiyi həqiqəti qadın qəbul edə bilmir sadəcə. Məsələ budur. Qadın həqiqəti gizlədəcək pudrası ilə, qadın