— Atam gəldi. Uraa!!!
— Gəl görüm, qucağıma. Ay səni dəcəl, günü
gündən böyüyürsən. Belə getsə, səni qucağıma ala
bilməyəcəm.
— Bəli, mən böyük kişiyəm artıq.Bu gün də beş
dənə beş aldım.
— Nə gözəl. Afərin sənə. Həmişə belə davam elə.
Söz verirsən?
— Başüstə, amma sən də velosiped alacağına söz
ver.
— Söz, alacam. Qoy gedim əllərimi yuyum. Gələrəm
söhbət edərik.
— Anam süfrəni açıb.
— Get, mən də gəlirəm.
— Hə de görüm günün necə keçdi?
— Ata bilirsən bu gün Vasiflə dalaşdıq. Birinci o
başladı. Məni itələdi. Mən də yıxıldım, sonra durub
onu vurdum.
— Yaxşı eləmisən. Qoyma səni vursunlar. Heç vaxt.
— Yaxşı eləmişəm? Amma müəllimə dedi ki,
düzgün hərəkət eləməmişik. Dedi ki, «Allah
insanlara şüur verib, dil verib. Aranızda nə varsa,
danışaraq həll edin. Dalaşaraq nəyisə həll etmək
insan olmayan varlıqlara aiddir.» Düz deyir ata?
— Hhhəə… Düz deyir.
Ata nədənsə qızardı. Simasında az öncə yaranan
hirs, əsəb bir anda yox oldu.
— Ata bu gün biz inşa yazdıq.
— Həə. Nə inşası?
— ” Böyüyəndə kim olmaq istəyirsiniz?
— Sən nə yazdın?
— Yazdım ki, atam kimi həkim olacam.
— Afərin sənə.
— Sonra yazdım ki, çoxlu xəstələrim olacaq və mən
də onları atam kimi sağaldacam. Kasıblardan pul
almayacam. Onları pulsuz sağaldacam. Ehtiyacı
olanlara pulsuz dərmanlar verəcəm. Çünki mənim
atam belə edir.
Atanın iştahı nədənsə kəsildi. Çətinliklə nəfəs
alırdı. Niyəsə artıq oğlunun söhbətinə qulaq
asmaq istəmirdi.
— Müəllim inşanı oxudu və məndən sənin adını
soruşdu. Mən də dedim. Sonra dedi ki,:” Atana
denən halal olsun. Dünya da belə insanlar azdır.
Əsl vəzifəsini unutmayıb.”
Oğlu süfrədən durub atasını bərk- bərk qucaqladı
və ” Mən də böyüyəndə sənin kimi olacam.” dedi.
Ata oğlunu qucaqlayıb, başının sığalladı. Zorla
gülümsədi. Sonra yeməyini bitirmədən durub ağır
addımlarla kabinetinə getdi. Stulunda əyləşib
dərindən nəfəs almağa çalışırdı. Ürəyi sıxılırdı.
Gözü masanın üzərində olan övladının şəklinə
sataşdı və beynində «Mən də