böyüyəndə sənin
kimi olacam» sözləri əks olundu.
— Allahım mən neynirəm?
Əlinə telefon dəstəyini götürüb. Işlədiyi
xəstəxanaya zəng vurdu.
— Alo, Nazilə xanım. Dünən gələn xəstəyə zəng
vurun. Deyin indi təcili xəstəxanaya gəlsin
əməliyyat olunacaq. Otağı da hazırlayın mən də
gəlirəm.
— Axı demişdiniz pulu gətirməsələr əməliyyat
olmayacaq. Onlar hələ pulu ödəməyib.
— Nə deyirəm onu eləyin. Çatdırın ki, pul lazım
deyil. Təcili olaraq gətirsinlər.
— Burda da heç kim yoxdur. İş saatı bitib.
— Zəng eləyin hamını yığın. Həkimlər üçün iş
saatı olmur. artıq söz istəmirəm. Mən gələndə hər
şey hazır olsun.
— Başüstə.
Maşınına əyləşib xəstəxanaya tərəf sürdü. Yol
boyunca dünən yanına gələn xəstə və onun yaxını
ilə olan söhbəti xatırladı.
— Ancaq əməliyyat olunmalıdır. Müalicə gec ola
bilər. Nə qədər tez əməliyyat olunsa, o qədər
yaxşıdır. Pulu ödəyin qalanı bizlikdir.
— Ağrıları çoxdur. Dözə bilmir. Bu gün əməliyyat
eləsəniz. Mən sonra pulu gətirəcəm.
— Xanım, bura sizin üçün mağaza deyil ki, nisyə
dəftərimiz olsun. Burda yazılan dərmanları alın
verin ağrısı azalacaq. Pulu ödəyən kimi də
əməliyyat olunacaq.
— Qurban olum. Mən bu qədər pulu 2-3 günə necə
tapım? Hardan tapım?
— Orası bizlik deyil. 2-3 gün olmasın bir həftə
olsun. Sizin xəstəniz əziyyət çəkir.
Bütün bu söhbətləri xatırladıqca utanırdı.
Alnından tər muncuq- muncuq axırdı. Hələ indiyə
qədər belə vicdan əzabı çəkməmişdi.
— Hamı burdadır?
— Bəli. Xəstəni də gətiriblər. əməliyyat otağı da
hazırdır.
— Lap yaxşı. Başlayaq.
Əməliyyat uğurlu keçmişdi. Xəstəyə dərman
verildiyinə görə hələ ayılmamışdı. Səhətini
yoxlamaq üçün otağa girdi. O gün söhbət elədyi
xanımı gördü. Başını aşağı saldı. Bu yaşına qədər
hələ heç kimdən üzr istəməmişdi. İstədi ki, söhbəti
yayındırsın üzr istəməsin, amma yenə oğlunu
sözləri yadına düşdü. «Mən də böyüyəndə sənin
kimi olacam.»
— Xanım bağışlayın. O günkü söhbətə görə çox
utanıram. Hər şey bir kənara öz insanlıq vəzifəmi
unutmuşam. Bu