olduğunu düşünək.
Bir imtahanda olduğumuz şüuruyla yaşamaq varkən, niyə həmişə qışqırmağa, giley və üsyan etməyə, at eynəkləriylə ətrafımızda olan bitənə baxırıq ki?..
Bu qədərmi gözümüz kor olmuş vəziyyətdədir.
Hər şey bu qədər asan və boş bilinməməlidir, üsyankar olub, of-puf etməməliyik.
Rəbbimizin bizə verdiklərinə şükr etməli, şükrümüzü layiqiylə əda etməliyik.
Başqa çıxar yolumuz yoxdur.
Əks halda heyvanlardan nə fərqimiz qalar..?
Nədən, niyə heçnədən məmnun deyilsən, ey