düşürdüm. Səhərisi gün yenidən iş axtarışına başladım. Gec qayıtmışdım şəhərdən. İş axtarışım da heç bir nəticə verməmişdi. Həmin gecəydi mənim həyatımı qaraldan, imza atdıran o şərəfsiz həyata.

Küçədə bir nəfər qolumdan tutub var gücü ilə ara küçələrə çəkdi məni. Bıçağı boğazıma dayamışdı. Qorxumdan olacaqlara qatlanmaq məcburiyyətində idim. Ağlayırdım hıçqıraraq fayda etməyəcəyimi bilsəm də. Yenə də şanslı idim. Hamilə qalmamışdım. Evə qayıdanda gələcək məsləkdaşım tərəfindən anlaşılmışdı bu gecə küçədə baş verən "cinayət". Səhərə qədər körpəmin baş ucunda dayanaraq düşünürdüm. Qərar vermişdim. Qızımı böyütmək üçün özümü qurban verəcəkdim. Səhər açılan kimi ilk işim bunu ən çox güvəndiyim adama danışmaq oldu. Hər halda bir çoxuna görə mən fahişə idim. Əmin olub -olmadığımı soruşdu. Cavab verə bilmədim. Hər şey aydın idi. Tək çıxış yolum bu idi. İlk müştərimi hələ də xatırlayıram. On altı yaşında ərgən bir uşaq.

Qızımın otağına girdim. Üzünə baxmağa utanırdım. Qızımın adını Məsumə qoymuşdum. Məndən fərqli olaraq məsum olsun deyə. Özümü düşüncələr dənizimin ortasında daha çox boğmamaq üçün otağıma keçdim. Yuxuya getməyim çox çətin olmadı. Səhər tezdən oyananda Allahıma dua edirdim, məni bağışlasın deyə. Mənə başqa çıxış yolu göstərsin deyə...

Hələ də gec olmadığını bilirdim və ya özümə bu cür təsəlli verirdim. Bu anda yaxınlıqdakı məsciddən əzan səsi duydum. İlk ağlıma gələn fikirlə hərəkət etdim.

Məscidə gedirdim. Ürəkdən tövbə etmişdim. Məscidin önündə uzun müddət gözlədim, cəsarətimi toplayıb uzaqda dayanan imama doğru addımladım. Qısaca, hər şeyi anlatdım. Tövbə etdiyimi, məsciddə hər hansı bir iş olaraq yeni həyata başlamaq istədiyimi dedim. "Əxlaqsız qadın" deyə bağırdı mənə. O an bütün bədənim keyidi. Qapıya çatmağa çalışırdım. İmamın: "Allahım, keç günahımdan, bu qadının sənin evini çirklətdiyi üçün!" - deməyini və bir neçə ərəbcə söz mızıldandığını eşidirdim arxadan. Evə çatar -çatmaz kiçik bir kağıza "qızıma yaxşı bax, yalvarıram