m sənə",- deyə bir şeylər qaraladım.

Tanrı belə məndən üz döndərmişdi. Yastığımın içində topladığım pulu çıxartdım. Üç min lirədən çox olmazdı. Sadəcə, 100 lirəsini götürüb qalan hissəsini bəlkə də bütün həyatımı ifadə edən o beş sözlük kağızın yanına qoydum. Qızım hələ də yatırdı. Alnından öpüb birbaş evin qapısına üz tutdum. Məhəllədəki taksilərə minməmişdim heç vaxt.. Onların üzünə baxa bilmirdim. Ana yola çıxdım, bir taksiyə oturdum. Səsim tutulmuşdu. Güclə "otoqar" sözünü deyə bildim. On beş dəqiqə sonra Bursaya yola çıxacaq ucuz bir avtobusa bilet aldım.

Yol boyu düşünməməyə çalışırdım. Yalandan gülümsəyirdim. Bir anda güclü bir qısqanclıq hissi baş qaldırdı məndə. Yol boyu gördüyüm xoşbəxt ailələrə, sevgilisi ilə əl-ələ gəzən qızlara, küçədə simit arabasını önünə alıb onu zorla itələyən simitciyə qarşı... Gözlərimi yummağa məcbur oldum, bütün bunları görməmək üçün. Beynimdə bunların sadəcə, bir xəyal olduğunu düşünürdüm. Gözümü açanda artıq mənzil başına çatmışdım.

Evimə gedirdim. Doğulduğum, böyüdüm yerə. Uzaqdan qapısını gördüm. Çox dəyişməmişdi. Bir az pas atmışdı kənarları. Qapının önünə çatanda bir an ayaq saxladım. Bütün düşüncələrim qarışmışdı. Qapının açılması ilə bir-iki addım geri getdim. Atam dayanmişdı önümdə. Saçları bu qədər qısa müddətdə xeyli ağarmış atam. "Ata" dedim, dodağımda qəmli bir gülümsəməylə. Heç bir şey demədən içəri keçdi. Bir neçə saniyə sonra əlində bir tüfənglə koridorda göründü. Bütün bu olacaqlara özümü hazırlamışdım. Evin pəncərələrinə baxdım. Anam, qucağında bir körpəylə dayanmışdı. Necə də qəribə idi həyat. Yenidən gözlərimi atama çevirdim. Qaldıra bilmirdim bütün bunları. Gözlərimi yummağa məcbur oldum, bir daha aça bilməyəcəyimi bildiyim halda. Tüfəngi mənə tuşladığını hiss edirdim.

Anam da yəqin pəncərənin önündən çəkilmişdi, bu mənzərəyə daha baxa bilməyəcəyi üçün, bəlkə də yox, bilmirdim. Atam hər gün yolumu gözləyirmiş, bu qarşılaşma zamanı heç soyuqqanlılığını itirmədi.

Quşların səsini