“Sevdiyim oğlan evlənmək adıyla...”
-Boşalarkən əllərimlə yatağı sıxırdım... Aşiq olmuşdum sanki ona. Çirkin idi, amma məni heç incitmədən bitirmişdi işini. "Sevdim səni" deyə pıçıldadım alçaq səs tonu ilə. Gülümsədi. Pul istəmədim, zorla əlimə bir neçə buruşmuş kağız sıxışdırmağa çalışdı. Baxmadan çantama atdım...

Məndən razı qaldığını deyib yenə çağıracağını söylədi. Heç bir söz demədən tərk etdim evini. Bir taksiyə oturub sürücüyə Kadıköyə sürməsini xahiş etdim. Bir oyuncaq dükanının yanından keçərkən taksini saxlatdım. Dükkana girib kiçik bir oyuncaq aldım. Çox təəssüf ki, pulum bu qədərinə çatırdı. Qayıdıb taksinin pulunu ödədim. Küçədə söz atırdılar mənə. Artıq öyrəşmişdim, amma yenə də əzilirdim onların qarşısında. Evə çatmışdım artıq. İçəri daxil oldum, qızım yatmayıb məni gözləyirdi. "Annem geldi" deyib mənə tərəf qaçdı. Üzünə gülümsəməyə çalışsam da "anne" sözünə tab gətirə bilmədim. Gözlərim dolmuşdu...

Var gücümlə qucaqladım qızımı, göz yaşlarımı görməməsi üçün. Əlimlə gözlərimi silib çantamdan oyuncağı çıxarıb qızıma verdim. Əlimdən alıb sevincək var gücü ilə otağına qaçdı. Onun sevinməsi mənə bəs edirdi. Məndən daha güclü idi, kiçik şeylərlə xoşbəxt olmağı bacardığı üçün.

Dörd il qabaq idi, sevdiyim oğlan evlənmək adıyla aldatmışdı məni. Atamın namusunu təmizləyəcəyini bildiyimdən qaçıb İstanbula gəlmişdim. Qarnımdakı körpənin "atası olmadığı üçün" heç kim iş vermək istəmirdi. Ev sahibi də pulunu istəyirdi. Qonşuluğumda bir fahişə yaşayırdı. İşləri yaxşı gedirdi, ev kirasını yerimə ödədi, daha sonra qazanıb qaytararsan, deyə təsəlli də vermişdi. Əgər mənim üçün fərq etmirsə, onun yanında da qalacağımı bildirdi. Məcbur olub qəbul etmişdim.

Hamiləliyimin son iki ayında çölə çıxmağa utanırdım, hamının mənə o adı qoşacağını bildiyimdən, məhəllənin qadınları kişilərini məndən qorumağa çalışacağından, uşaqlarının əxlaqlarını pozacağımı düşünəcəklərindən... Doğumdan sonra artıq "dostuma" lazımından artıq yük ola bilməyəcəyimi başa