qardaşlarımın mənə baxdığını gördüm. O anı yadımdan çıxara bilmirəm. Buna analığım şərait yaradırdı. Axşam atam gələndə isə analığım ona dedi ki, öz doğma qardaşlarını yoldan çıxarır. Atam bıçağı götürüb üstümə düşdü. Özümü qorumaq üçün əlimi qabağa verdim. Bıçaq sağ ovcum deşdi. Qan əlimi aparsa da, atam məni döyməyə davam elədi. Qanın içində təpikləndim.

Elə səhəri gün də uşaq evinə qayıtdım. Dadaş müəllim məni görəndə sevindi. Sahibsiz olduğumu, başıma hər oyun aça biləcəyini o vaxt dəqiqləşdirmişdi.

Barda həmin gecə adam az idi. Ofisiant qızla oturub pivə içirdim. Səs–küyün arasında 8 il eşitmədiyim səsi eşitdim. Elman idi. Onlar məni özlərinə bacı bilməsə də, mənim üçün qardaş idilər. Elman atamın o biri arvadından olan ikinci oğlu idi. Özüm ona yaxınlaşdım. Məni tanımadı. Tanışlıq verdim. Üzümə bir az baxandan sonra : "Anam elə düz deyirmiş ki, sən böyüyüb q...bə olacaqsan".

Ona ürəyimin bütün kinini çıxarmaq üçün şillə vurdum. İki əlli boğazıma yapışdı. Səsimizə hamı tökülüb gəldi. Onu məndən güclə ayırdılar.

Mən bara öz istəyimlə düşməmişdim. Məni həyat zorla dibə çəkdi. Anam atmasaydı, atam sahib çıxsaydı, Dadaş müəllim məni zorlamasaydı, pənah gətirdiyim evdə məni fahişəliyə məcbur etməsəydi gecə həyatı, bar, yad kişilər, içki, siqaret məni hardan tapacaqdı?!

İndi 3 qızla bir evdə qalıram. Ev kirayəsini birləşib birtəhər veririk. Bardan uzaqlaşandan sonra ancaq kafelərdə işləyirəm. Gün ərzində qab yuyuram, təmizlik işlərini görürəm. Səhərdən axşama qədər canım çıxana qədər işləyirəm. Gəlirim 5-7 manat arasında dəyişir. Mənə "yaxın duran" yoxdur. O vaxtlar gözəl idim, cavan idim. Ancaq indi... Üzümdə üç bıçaq izi var. Barda xəstəlik də tapdım.

Bəzən elə olur ki, özümü öldürmək istəyirəm. Fikirləşirəm ki, kimə lazımam. Sonra da öz–özümə deyirəm ki, Allah verən candır, əl-ayağım sağdır. Bəlkə nə vaxtsa əlimə pul keçər, ev alaram. Onda bəlkə uşaq evindən 2-3 yaşlı qız da götürüb böyüdərəm. Hələ ki, sürünürəm, yaşamıram. Olub keçənlər