d edirdilər. Kəndin Dəmirçisi dedi:

- Balaca Hans bizim hər birimiz üçün böyük itkidir.

- Mənim üçün isə ikiqat itki oldu, - deyə Dəyirmançı dilləndi. - Təsəvvür edin ki, mən ona az qala öz əl arabamı hədiyyə eləmişdim. İndi qalmışam belə, bilmirəm arabamı neyləyim… Evdə əl-ayağıma dolaşır. Elə köhnədir ki, onu heç kəsə də sata bilmirəm. Gərək heç kəsə yaxşılıq eləməyəsən, vallah. Bədxərclik adamı ziyana salır...

- Bəs sonrası nooldu?- Su Siçanı soruşdu.

- Noolacaq, elə nağıl burda bitdi də... - Kətanquşu cavab verdi.

- Bəs axı Dəyirmançının axırı necə oldu? - Su Siçanı yenə soruşdu.

- Mən nə bilim necə oldu? Mənimçün bunun heç əhəmiyyəti də yoxdu…

- Mən bilirdim ki, sən onu sevmirsən, - Su Siçanı mızıldadı.

- Siz axı, deyəsən heç hekayənin mənasını başa düşmədiniz? - Kətanquşu qeyd etdi.

- Necə, məna nədir ki?

- Yəni, mənəvi-əxlaqi dəyərini…

- Səncə, hekayənin mənəvi-əxlaqi dəyəri vardı, hə?

- Əlbəttə, vardı!

- Paho! Bunu elə əvvəldən deyə bilməzdin!?- deyə Su Siçanı qəzəbləndi.- Onda heç mən sənə axıradək qulaq asmazdım. Elə mən də həmin tənqidçi kimi «cəfəngiyyatdır!» deyərdim də! Hələ gec deyil!

Beləliklə, Su Siçanı «Boş, mənasız bir şeydir!» deyib uzun quyruğunu tərpədə-tərpədə yenidən gölməçəyə girdi.

Bu vaxt Ana Ördək Kətanquşuna sarı üzüb soruşdu:

- Bu Su Siçanı necəydi, xoşunuza gəldimi? Onun müəyyən yaxşı cəhətləri var. Amma mən bir ana kimi öz adımdan deyirəm ki, bu cür subay və yalqız adamlar yazıqdılar, onları görəndə ağlamağım gəlir.

- Deyəsən, mən onun zəhləsini tökdüm, - Kətanquşu dilləndi. - Məsələ bundadır ki, mən ona mənəvi dəyəri olan hekayət danışdım…

- Oyyy! Bu hər zaman çox təhlükəli bir iş olub!- deyə Ana Ördək cavab verdi.

Mən bununla tamamilə