r buna təəccüb edirdilər: axı nə üçün altı südverən inəyi, böyük qoyun sürüsü, yüzlərlə kisə unu olan Dəyirmançı bir dəfə də olsun Balaca Hansa təşəkkürdən-zaddan eləmir; lakin Hans özü belə xırda şeylər barədə düşünməzdi, daha çox Dəyirmançının təmənnasız dostluq haqqında danışıqlarına qulaq asardı...

Beləcə Hans öz bağında işləyir, yazda, yayda və payız fəslində güzaranı xoş keçirdi. Lakin qış gələndə bazara nə meyvə, nə də gül apara bilirdi, çünki bunların heç biri qışda olmurdu. Bu zaman Balaca Hans çox əziyyət çəkirdi, soyuq və aclıq onu üzürdü. Çox vaxt o, şamsız uzanıb yatırdı, bir az qurudulmuş armud, yaxud da bərk qozdan ağzına atıb yuxuya gedirdi. Həm də axı qışda o, daha çox tənha olurdu; belə vaxtlarda Dəyirmançı heç vaxt ona dəyməzdi.

«Qış qurtarmayana kimi Hansa dəyməyin mənası yoxdur», Dəyirmançı arvadına deyirdi. "Əgər bir adam əziyyət çəkirsə onu gərək yalqız buraxasan, gediş-gəlişinlə narahat etməyəsən. Hər halda, mən dostluğu belə başa düşürəm; məncə, düz deyirəm. Yaxşı olar ki, yazı gözləyim, onda ona baş çəkərəm. O da mənə təzə açılmış güllərdən bir səbət verər. Bilirəm ki, bu, onun özünə də xoş gələcək".

«Sən başqaları barədə düşünürsən», - arvadı dedi. O, sobanın yanında öz sevimli kreslosunda oturmuşdu. Sobada şam ağacının budaqları çırtıldayırdı. "Çox düşündürücüdür, - deyə əlavə etdi. - Dostluq barədə dediklərinə elə bircə qulaq asasan. Vallah, o üçmərtəbəli evdə yaşayan və barmağında qızıl üzük olan bizim keşiş var e, sən ondan da yaxşı danışırsan".

«Bəlkə Balaca Hansı qonaq çağıraq, hə?»- balaca oğlanları dedi. «Yazıq Hans acından ölürsə, öz sıyığımı onunla bölərəm, həm də ona öz ağ dovşanlarımı göstərərəm». «Axmaqlığa bir bax!» deyə Dəyirmançı çımxırdı. - «Mənim başım çıxmır, səni nə üçün məktəbə göndərirəm, hə? Sən deyəsən heç nə öyrənmirsən? Tutaq ki Hans gəldi… Görəcək ki, isti yerimiz, yaxşı yeməyimiz, bir çəllək qırmızı şərabımız var… Bizə paxıllığı tutacaq… Bilirsən, paxıllıq- dəhşətli şeydir; o, adamı tez bir