zamanda korlayır. Mən ki Hansa pislik etmək istəmirəm! Mən onun ən yaxşı dostuyam və qoymaram ki, Hans korlansın. Bundan başqa, əgər Hans bura gəlsə, onda məndən un da istəyəcək. Lakin un ayrı şeydir, dostluq isə ayrı söhbətdir. Bunları qarışdırmaq olmaz!»

«Necə də gözəl danışırsan?!»- Dəyirmançının arvadı isti çaydan bir qurtum vurdu və əlavə etdi: «Hətta yuxum gəldi, yatmaq istədim… Elə bildim ki, kilsədəyəm...»

«Adamların çoxu yaxşı işləyir»,- Dəyirmançı dedi.- Lakin az bir qismi isə yaxşı danışır. Bu da onu göstərir ki, danışmaq işləməkdən daha çətindir və daha qiymətlidir..." Dəyirmançı balaca oğlunun oturduğu stolun o biri başına sərt baxdı, uşaq utandığından dərhal qızardı, başını aşağı dikib ağlamağa başladı. Onun göz yaşları qabağındakı çay fincanının içinə tökülürdü. Hər halda, o, hələ balacaydı, onu bağışlamaq olardı..."

Nağılın bu yerində Su Siçanı soruşdu:

- Hekayət bitdimi?

- Əlbəttə ki yox,-deyə Kətanquşu cavab verdi.- Bu hələ başlanğıcıdır.

- Siz lap həyatdan geri qalmısınız, - Su Siçanı dedi. - Bizim zəmanədə bütün təhsilli adamlar hekayəti axırdan başlayırlar, sonra keçirlər əvvələ, ortasında da tamamlayırlar. Təzə metod budur. Mən bu haqda bir nəfər ədəbi tənqidçidən eşitdim; bu yaxınlarda o, gölün ətrafında bir cavan oğlanla gəzişirdi. Bu metod barədə təfsilatı ilə danışırdı. Axı o, səhv edə bilməzdi; başı daz idi, gözlərində mavi eynək vardı. Hər dəfə cavan oğlan ağzını açıb danışmaq istəyəndə, tənqidçi deyirdi: «Cəfəngiyyatdır!». Yaxşı, davam edin, danışın hekayətinizin ardını görüm. Mənim Dəyirmançıdan xoşum gəldi. Mənim də onun kimi ağıllı düşüncələrim var. Bizim ümumi cəhətlərimiz çoxdur!

Kətanquşu budaqdan-budağa tullana-tullana sözünə davam etdi:

- Hə, deməli, sonrası belə oldu; qış mövsümü qurtaran kimi bağda çiçəklər tumurcuqlanmağa başladı. Dəyirmançı Hyu arvadına dedi ki, Balaca Hansa baş çəkmək istəyir.

«Sənin necə böyük xeyirxah ürəyin var!» - arvadı dedi. «Həmişə başqaları barədə düşünürsən! Amma bir