r səbət gül gətirməyi unutma!»

Böyük Hyu külək dəyirmanının qanadlarını qalın dəmir simlərlə bağladı və yekə bir səbətlə təpəni aşıb Hansgilə getdi. Dəyirmançı dedi:

- Sabahın xeyir, Balaca Hans!

- Sabahın xeyir! - deyə Hans gülümsədi.

- Qışı necə keçirtdin?

- Eh, dostum, sağ ol ki, narahat olursan, soruşursan; bilirsən, qış çox ağır keçdi. Allaha şükür, indi yaxşıyam, yaz gəlib; güllərim də yaxşıca açmışdır…

- Biz bütün qışı sənin barəndə düşünürdük. Deyirdik, görən Hans necə yaşayır?- Dəyirmançı dedi.

- Nə yaxşı, məmnun oluram eşitməyimə, - Hans dedi. - Yoxsa elə bilirdim məni tamam unutmusuz.

- Hans, bu nə sözdür, eyib deyil?! - Dəyirmançı dilləndi. - Dostu unutmaq olar? Görürsən necə gözəl sözdü?! Sən hələ həyatın poeziyasını başa düşmürsən! Bəh, bəh, bəh! Güllərin necə qəşəng açıb e!!!

- Əlbəttə, onlar çox gözəldi!" - Balaca Hans dedi, - Bəxtimdən bu il gör nə qədər çiçək açıb?! Mən onları şəhərə aparmaq istəyirəm. Burqomisterin[5] qızına satmq istəyirəm. Onun puluna özümə əl arabası alacam…

- Əl arabası? Sən onu satmısan ki? Necə da sarsaqlıq eləmisən?!

- Hə, satmışam!" - Hans ah çəkdi. - Məcbur oldum. Bilirsən, qışda mənimçün çox ağır oldu; hətta çörək almağa pulum yox idi. Əvvəlcə paltomun gümüş düymələrini satdım, sonra da gümüş zəncirimi; daha sonra isə o yekə qəlyanımı satdım… Axırda da məcbur olub əl arabamı satdım… Lakin mən onların hamısını geri alacağam…

- Hans! - deyə Dəyirmançı səsini yumşaltdı. - Mən öz əl arabamı sənə hədiyyə edərəm! Düzdür, onu bir qədər təmir eləmək lazımdır! Bir tərəfi tamam sökülüb, təkərlərindəki milləri bir az əyilib; buna baxmayaraq, mən onu sənə verəcəyəm! Bilirəm, bu, mənim tərəfimdən alicənablıqdır və hətta bu hərəkətimə görə çoxları mənə tənə vuracaq, məni axmaqlıqda qınayacaqlar; nolar, qoy desinlər. Mən ki belə deyiləm. Düzdü? Məncə, dostluqda əsas məsələ səxavətli olmaqdır. Bundan başqa mənim axı təzə əl arabam var… Deməli, danışdıq. Köhnə əl arabam səninkidir..."

- Doğrusu,