o birində isə gül dəstələri ilə dolu səbəti götürüb yola düşdü.

- Hələlik! - Hans dedi və yenidən torpağı belləməyə başladı. O, dostunun verəcəyi hədiyyə barədə məmnunluqla düşünürdü. Növbəti gün səhər Hans həyətdə işləyərkən küçədən Dəyirmançının səsini eşitdi:

- Heyy, Hans!

O, nərdivandan düşüb bağa girdi, sonra hasardan küçəyə boylandı. Dəyirmançı belində yekə bir un kisəsi küçədə durmuşdu.

- Əzizim, Hans, - Dəyirmançı dedi, - Mənim un kisəmi də bazara apararsanmı?

- Bağışla, dostum, - Hans cavab verdi. - Bu gün mənim çoxlu işim var; gülləri sulamalıyam, diblərini alaqdan təmizləməliyəm…

- Pahoo, bu, dostluq olmadı ki, Hans! Mən sənə əl arabamı verirəm, sən gör mənə nə deyirsən?!

- Bu nə sözdür, elə deməyin!- deyə Hans bir qədər ucadan cavab verdi. - Allaha and olsun, mən dostluğa sədaqətliyəm…

Və Hans papağını başına qoydu, ağır un kisəsini belinə alıb yola düşdü.

Hava isti, yol tozluydu; yolun yarısını qət eləməmiş Balaca Hans yoruldu və gücdən düşdü, dincini almaq üçün dayandı. Hans yalnız günortadan sonra bazara çatdı. Bazarda bütün günü unu satmaq üçün sövdələşdi və nəhayət, unu yaxşı qiymətə sata bildi və dərhal evə döndü ki, yolda quldurlara rast gəlməsin.

«Yaman ağır gün idi!»deyə Balaca Hans yatağa uzanarkən düşündü. «Yaxşı ki, Dəyirmançının xahişini yerə salmadım. Axı o, mənim ən yaxşı dostumdur. Həm də axı o, öz əl arabasını mənə verəcək!»

Səhər tezdən Dəyirmançı pulunu götürmək üçün gəldi; Balaca Hans dünəndən elə yorulmuşdu ki, hələ yataqdan qalxmamışdı.

«Hans, vallah, sən yaman tənbəl adamsan, - Dəyirmançı dedi və əlavə etdi: - Nəzərə alsaq ki, sənə əl arabası verəcəm, onda gərək çox çalışasan… Tənbəllik çox böyük günahdır və düzü, istəmirəm ki, mənim dostlarım astagəl və tənbəl olsunlar. Açıq danışdığıma görə gərək məndən inciməyəsən. Əlbəttə, əgər mən sənin dostun olmasaydım, səninlə belə danışmazdım. Dostuna gərək hər şeyi düz deyəsən. Görürsən çoxları dostluq barədə gözəl sözlər deyir; lakin həqiqi dost