, yaxşıca istirahət etməlisən… İstəyirəm ki, sabah mənim qoyun-quzularımı otlağa, dağa aparasan…

Yazıq Hans boyun qaçırmağa cürət etmədi. Ertəsi gün sübh tezdən Dəyirmançı qoyun-quzularını Balaca Hansın qapısına gətirdi və Hans onları dağlarda otarmağa apardı. Hans qayıdanda çox yorulmuşdu və elə oturacaqda da yuxuladı. Hava açılanda yuxudan ayıldı və öz-özünə pıçıldadı: «Bağda əsl işləməli vaxtdır, axır ki bunu edəcəm!»

Hans dərhal başladı işləməyə. Lakin o, heç cür əməlli-başlı işləyə bilmirdi; güllərinə qulluq etməyi tamam yadırğamışdı. Çünki dostu Dəyirmançı ona tez-tez müxtəlif tapşırıqlar verər, gah da onu dəyirmanında işlətməyə çağırardı. Balaca Hans olmazın əzab çəkirdi; ona elə gəlirdi ki, güllər də artıq bilir ki, Hans onları unudub. Lakin bununla belə Hansın bir təsəllisi vardı: Dəyirmançı dostu ona əl arabası bağışlayacaqdı və bu da onunçün səxavətli olmağın bariz nümunəsiydi..."

Beləcə, Balaca Hans Dəyirmançı dostuna həmişə kömək edirdi; Dəyirmançı da öz növbəsində ona dostluqdan gəlişi gözəl sözlər deyərdi; bəzən bu sözlər elə bəlağətli olurdu ki, Hans onları qeyd dəftərçəsinə yazar, sonradan yazdıqlarını mütləq oxuyar və öyrənərdi.

Günlərin birində Balaca Hans evdə sobanın yanında oturmuşdu. Birdən qapı bərkdən döyüldü. Çox qorxulu bir gecəydi. Bayırda külək əsirdi; külək elə vıyıldayırdı ki, elə bilirdin bayırda çovğun var. Hans əvvəlcə elə bildi bu, küləyin səsidir. Lakin qapı yenə bərkdən döyüldü: taqq, taqq, taqq… «Yəqin kimsə yoldan ötənin birisidir, bədbəxt,» deyə Hans düşündü və qapını açmağa tələsdi. Nə görsə yaxşıdır: Dəyirmançı bir əlində fənər, o biri əlində isə əsa dayanıb ona baxır:

- Hans, əzizim, mənə bədbəxtlik üz verib, - Dəyirmançı bildirdi. - Oğlum nərdivandan yıxılıb əzilmişdir. Həkim dalınca getmək istəyirəm, lakin o, çox uzaqda yaşayır; hava da yaman küləklidir. Mənim əvəzimə sən getsən yaxşıdır. Bilirsən ki, əl arabamı sənə verəcəyəm, bunun müqabilində sən mənə bir iş görməlisən, ya yox?!

- Əlbəttə, əlbəttə,-