n sənə əlimi vurmaq istəyirəm», - dedim. O, gözlərini qaldırdı, alovun dilləri bəbəklərində oynadı. «Sən bunu heç vaxt demirdin», dilləndi. "İndi isə deyirəm". O gözlərini aşağı saldı və siqaret istədi. «Niyə mən yaşadığım şəhərin adını heç cürə xatırlaya bilmirəm?», - dedim. O məyus-məyus gülümsədi: «Bu otaq mənim necə yuxuma girirsə, sənin də eləcə yuxuna girir». Mən qalxıb lampaya tərəf getdim, o isə aramızdakı görünməz xətti keçəcəyimdən ehtiyatlanıb qorxa-qorxa geriyə çəkildi. Ona tərəf uzatdığım siqareti alıb, lampanın alovunda yandırdı. «Yəqin ki, dünyanın hansı şəhərindəsə bütün divarlara „Mavi itin gözləri yazılıb“, - mən dedim. - Əgər mən bu sözləri xatırlasam, səni axtarmaq üçün günü sabah dünya səyahətinə çıxaram». Onun üzü siqaretin qırmızımtıl közü ilə işıqlandı, dərin bir qullaq vurub siqareti nazik barmaqlarında fırladaraq dedi: «Allaha şükür, deyəsən, qızınmağa başlayıram», - və yazan peronun ardınca təkrarlayırmış kimi sözləri uzada-uzada dedi: «Mən … qızınmağa… - barmaqlarını elə tərpətdi, sanki boru şəklində yumrulanmış görünməz kağız vərəqini cırdı, - başlayıram…» - kağız qurtardı və büzüşərək külə dönüb döşəməyə düşdü. «Lap yaxşı oldu, - dedim - sən üşüyəndə mən həmişə qorxuram».

Beləcə biz neçə illərdir ki, görüşürük. Hərdən elə olur ki, yuxuların labirintində bir-birimizi tanıdığımız vaxt, bayırda kimsə qaşığı əlindən salır döşəməyə və biz ayılırıq. Az da olsa biz acı həqiqətlə barışmışıq - bizim dostluğumuz çox adi əşyalardan asılıdır. Sübh çağı adi bir qaşıq da bizim qısa görüşümüzə son qoya bilər.

O, lampanın arxasında durub mənə baxır. Elə baxır ki, lap birinci gecədəki kimi. O vaxt mən yuxudaykən özümü lampa və güzgü olan qəribə otaqda gördüm, qarşımdasa kül rəngli gözləri olan qız dayanmışdı. Mən soruşdum: «siz kimsiniz?» o isə «xatırlaya bilmirəm» dedi, - «amma, deyəsən, biz artıq görüşmüşük». - «ola bilər. Siz bu otaqda mənim yuxuma girə bilirsiniz». - «düzdür!» - dedim. - «mən sizi yuxuda görmüşəm». - "çox qəribədir, - deyib