gülümsündü - deməli, biz yuxularda görüşürüük?"

Siqaretin közərən oduna baxa-baxa bir qullab da vurdu. Yenə də mənə elə gəldi ki, o misdəndir, amma soyuq və bərk yox, isti və yumşaq misdən. «Sənə toxunmaq istəyirəm», - təkrar dedim. «Hər şeyi məhv edərsən, - qorxyla dilləndi, - mənə toxunsan yuxudan ayılarıq və bir daha görüşmərik». - «Yox, - dedim, - başımızı balışa qoyan kimi, yenə də görüşəcəyik». Mən əlimi uzatdım, amma o tərpənmədi. «Sən hər şeyi məhv edəcəksən… - o pıçıldadı. - Əgər xətti keçib gəlsən, biz dünyanın ayrı-ayrı tərəflərinə atılmış halda ayılacağıq». - «Olsun», - mən təkid etdim, amma o yalnız kirpiklərini endirdi: «Bu görüşlər - bizim axırıncı şansımızdır. Sən ki, səhər açılanda heç nəyi xatırlamırsan». Mən daha heç nə demədim. O isə əlini lampaya qoyub şikayətləndi: «Biz görüşdükdən sonra mən heç vaxt yata bilmirəm. Gecənin yarısında ayılıram və daha gözlərimi yuma bilmirəm - balış üzümü yandırır və mən hey deyirəm: "Mavi itin gözləri. Mavi itin gözləri".

"Tezliklə səhər açılacaq, - dedim, - axırıncı dəfə mən saat 2-də ayılmışdım, indi həmin vaxtdan çox keçib". Qapıya yaxınlaşıb dəstəkdən yapışdım. «Ehtiyatlı ol, - xəbərdarlıq etdi, - qapının arxasında ağır yuxular yaşayır». - «Hardan bilirsən?». - «Bu yaxınlarda mən ora girmişdim, çox çətinliklə geri qayıtdım. Ayılanda gördüm ki, ürəyim tərəfdə, sol böyrü üstdə yatmışam». Bununla belə mən qapını açdım. Yüngül meh çöldən münbit və şumlanmış torpağın qoxusunu gətirdi. Mən başımı ona tərəf çevirib dedim: «Burda dəhliz yoxdur. Mən torpaq sahələrinin iyini hiss edirəm». - «Orda, qapının arxasında, - dedi, - yuxusunda tarla görən qadın yatır. O həmişə kənddə yaşamağı arzulayıb, amma heç vaxt şəhərdən kənara çıxa bilməyib». Qapının arxasında hava işıqlaşırdı və hər yerdə insanlar yuxudan oyanırdılar. «Məni, yəqin ki, nahara gözləyirlər» - dedim.

Tarlalardan əsən külək zəiflədi, sonra isə tamam dayandı. Onun əvəzinə yataqda indicə o biri böyrü üstə çevrilmiş adamın nəfəsi eşidilirdi. Külək